Jest badaczką teatru i sztuk performatywnych, redaktorką, pisze o teatrze i choreografii. Niedawno obroniła pracę doktorską poświęconą myśli ekologicznej we współczesnym teatrze i choreografii i rozpoczęła pracę w projekcie NCN poświęconym badaniu kształtowania się sceny tańca w Polsce w latach 1945–1989. Pracuje jako niezależna kuratorka i współtwórczyni procesów artystyczno-badawczych, jest towarzyszką praktyki artystycznej choreografki Agaty Siniarskiej. Jako krytyczka teatralna współpracuje między innymi z „Didaskaliami”, „Dwutygodnikiem” i portalem teatralny.pl. 

Choreografka, kuratorka, mama. Od 2018 roku opiekunka merytoryczna programu Roztańczone Rodziny (Fundacja Performat). Inicjatorka i współzałożycielka kolektywu Holobiont (2016–2024), którego prace pokazywane były w całej Polsce, na najważniejszych przeglądach i imprezach sztuk performatywnych dla dzieci, oraz za granicą. Jako twórczyni niezależna autorka solo „Somatulki” (2024) i spektaklu dla rodzin o porodzie „U-rodziny” (2025).

Projektowo blisko współpracuje z poznańskim Centrum Sztuki Dziecka, gdzie między innymi współkuratorowała wraz z Joanną Żygowską „Forum o współczesnym tańcu i choreografii dla młodej widowni”. Od 2022 roku członkini zarządu Young Dance Network – a global network for exchange, działającej pod parasolem ASSITEJ International, gdzie wolontariacko pracuje na rzecz rozpowszechniania i wzmacniania tańca i choreografii dla młodej widowni, postrzegając je jako narzędzia społecznej zmiany.
Publikowała między innymi w „Kulturze Współczesnej” i „Didaskaliach”. W pracy twórczej i badawczej interesują ją punkty styku psychoanalizy, praktyk somatycznych, posthumanizmu i badań nad dzieciństwem. Największą artystyczną inspirację czerpie z cielesnej obserwacji różnych kolorytów własnego macierzyństwa.
www.hannabylkakanecka.com

Megan Doheny urodziła się w Stanach Zjednoczonych, obecnie mieszka w Kalifornii. Jest artystką ruchu i nagradzaną choreografką. W latach 2015–2022 pracowała jako tancerka w Kibbutz Contemporary Dance Company (KCDC) w Izraelu. Podczas pracy w KCDC brała udział w wielu oryginalnych projektach oraz licznych spektaklach dyrektora artystycznego Rami Be’era, które prezentowano w Izraelu oraz podczas międzynarodowych tras, obejmujących ponad dwadzieścia różnych krajów. W 2021 roku otrzymała nagrodę Yair Shapira Prize za wkład w rozwój tańca współczesnego w Izraelu. Przed rozpoczęciem pracy zawodowej studiowała w Alvin Ailey School/Fordham University oraz na Chapman University. Jako choreografka Megan od 2015 roku współpracuje z partnerem, Ilyą Nikurovem. W latach 2016–2020 byli rezydentami programu International Dance Journey i tworzyli spektakle dla głównej grupy KCDC w ramach Platformy Alternatywnej w Izraelu. W 2021 roku założyli wspólny projekt taneczny o nazwie Outrun The Bear. Od tego czasu otrzymali zaproszenia do występów i pokazów swoich prac w Izraelu, Holandii, Portugalii, Bułgarii, Czechach, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Meksyku, Singapurze i Korei Południowej. Krytycy określają ich prace jako „porywające i dojrzałe” (Oregon Arts Watch), „Oszałamiające… estetycznie przyjemne i wykonane z gracją” (LA Dance Chronicle). Ich prace cieszą się uznaniem widowni, zdobywając wiele nagród publiczności, ostatnio na Międzynarodowym Festiwalu Tańca Odoru Akita w Japonii w 2023. Ostatnio Megan została wybrana przez Dyrektora Artystycznego Benjamina Millepieda na Artystkę Rezydentkę w LA Dance Project jako część Launch:LA 2023, oraz była gościnną artystką na Chapman University.

Ukończył studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie (wydziały zamiejscowe we Wrocławiu). W latach 1994–1999 pracował w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie, gdzie zagrał główne role w ponad 20 przedstawieniach. W latach 2000–2001 był stypendystą Wydziału Reżyserii DAMU w Pradze. W 2004 z wyróżnieniem ukończył studia na Wydziale Reżyserii Dramatu w Akademii Teatralnej w Warszawie. Był uczniem Macieja Wojtyszki, Jana Englerta, Gustawa Holoubka, Jana Kulczyńskiego i asystentem Krystiana Lupy („Wymazywanie” według Thomasa Bernharda oraz „Azyl” według Maksima Gorkiego).

Zrealizował różnorodne spektakle w teatrach w Polsce i za granicą. W 2016 wyreżyserował w 400. rocznicę śmierci Williama Shakespeare’a prapremierę nigdy w Polsce nietłumaczonego tekstu „Dwóch szlachetnych krewnych”. W latach 2014–2017 był dyrektorem Teatru Dzieci Zagłębia im. Jana Dormana w Będzinie, którego likwidacji zapobiegł. Od 2020 pełnił obowiązki dyrektora, a od 2022 jest dyrektorem Teatru Pinokio w Łodzi. W 2020 roku uzyskał stopień doktora sztuki. Odznaczony brązowym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Magister filologii polskiej i wiedzy o teatrze UJ, absolwentka Performers House w Danii (2009) i dyplomowana instruktorka tańca współczesnego. Uczestniczka kursu Body-Mind Centering® (2011–2015) oraz wielokrotna stypendystka Alternatywnej Akademii Tańca Art Stations Foundation (2013–2019). Rezydentka programu Dance Move Cities (Kraków, Ryga), stypendystka Instytutu Muzyki i Tańca w Szwecji (2019) oraz Ministra Kultury (2020). W latach 2008–2015 tańczyła w Eksperymentalnym Studiu Tańca Iwony Olszowskiej, rozwijając improwizację w podejściu BMC®. Występuje w spektaklach dla dzieci i dorosłych.

Studiował reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie oraz na Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Był asystentem Jerzego Grzegorzewskiego, Jerzego Jarockiego oraz Krystiana Lupy. Na swoim koncie ma ponad 30 spektakli zrealizowanych na deskach polskich i zagranicznych teatrów. W latach 2013–2017 był dyrektorem Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, od d 1 września 2025 dyrektor Teatru Narodowego w Warszawie.

Jego debiutem reżyserskim był „Rewizor” Nikołaja Gogola (Teatr im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2003). Pozycję reżysera potwierdziła natomiast oryginalna inscenizacja „Hamleta” Williama Shakespeare’a, zatytułowana „H.” (Teatr Wybrzeże w Gdańsku, 2004). Wśród spektakli wyreżyserowanych przez Jana Klatę największe uznanie zyskały: „Mechaniczna pomarańcza” według powieści Anthony’ego Burgessa (Wrocławski Teatr Współczesny, 2005), „Transfer!” (Wrocławski Teatr Współczesny, 2006), „Szewcy u bram” według Stanisława Ignacego Witkiewicza (TR Warszawa, 2007), „Sprawa Dantona” Stanisławy Przybyszewskiej (Teatr Polski we Wrocławiu, 2008) czy adaptacja „Trylogii” Henryka Sienkiewicza (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2009). Za inscenizację „Króla Leara” Williama Shakespeare’a (2013) Jan Klata został laureatem prestiżowej nagrody Złotego Yoricka przyznawanej najlepszej polskiej interpretacji szekspirowskich dzieł. To także laureat Paszportu „Polityki” i Nagrody im. Konrada Swinarskiego – przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Teatr” – dla najlepszego reżysera sezonu.

Artysta, performer. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2018) oraz Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Warszawie (2016). Aktualnie przygotowuje się do obrony doktoratu na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Nominowany do Paszportu Polityki (2024). Stypendysta m.st. Warszawy w dziedzinie sztuki wizualne i design (2025). Jego praktyka artystyczna jest punktem wyjścia do refleksji o sposobach istnienia. Obserwuje doświadczenia oraz relacje międzyludzkie, a także sposób, w jaki jesteśmy postrzegani przez inne jednostki. Jego prace często odnoszą się do pojęcia biowładzy i biopolityki. Szczególnie zajmują go kategorie „kompletności” i „niekompletności”, ich ambiwalencja oraz ukryty potencjał. O sobie mówi, że jest wyznacznikiem niekompletności, niezgodnym z normą, bo jest Głuchy i nie posługuje się mową. Poprzez swoją sztukę rozwija autorską strategię komunikacji. Posługuje się różnymi formami wypowiedzi, wykonuje performans, projektuje, tworzy instalacje, fotografie, obiekty i filmy wideo. Swoje działania performatywne i prace prezentował m.in. w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Galerii Labirynt w Lublinie, BWA Wrocław, Bar Pickle w Berlinie oraz w Teatrze Studio czy Komunie Warszawa.

Brenda Michell jest wodzem K-eltiy ludu Unist’ot’en, będącego częścią narodu Wet’suwet’en. Przez całe życie mieszkała w społecznościach Wet’suwet’en w Burns Lake, a od młodości była przygotowywana do uczestnictwa w systemie sprawowania rządów plemienia. 

Reżyserka, pedagożka teatru, specjalizuje się w dziedzinie teatru i tańca dla dzieci do lat 3. Uznawana za jednego z czołowych krajowych specjalistów i teoretyków zajmujących się teatrem dla najnajmłodszych.
W marcu 2012 roku zainicjowała projekt artystyczny w warszawskim Teatrze Baj – Bajowe Najnaje, debiutując jako reżyserka i twórczyni scenografii autorskiego przedstawienia  „Śpij”, przygotowanego dla dzieci w wieku od pół roku do 3 lat (spektakl gościł na licznych festiwalach w Polsce oraz grany był kilkadziesiąt razy zagranicą, m.in. w Rosji, Niemczech, Iranie, Wielkiej Brytanii oraz we Włoszech). Kolejnym przedstawieniem Alicji Morawskiej-Rubczak było „brzUCHO” – kierowane do niemowląt i kobiet w ciąży oraz tatusiów spodziewających się potomstwa, przygotowane we Wrocławskim Teatrze Lalek, jego premiera odbyła się w czerwcu 2013 r. podczas festiwalu Sztuka Szuka Malucha, w ramach Międzynarodowego Festiwalu Malta, następnie powstała „Łódeczka” w Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze (2014) oraz „NIEBOskłon” (2015) zrealizowany w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu. Artystka pracowała również jako badaczka przy przedstawieniach dla dzieci od 2 roku życia, pt. przygotowywanych przez Theater o.N. w Berlinie – „flying&falling” (2015) oraz „Affinity” (2017). W 2015 roku otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – „Młoda Polska”, przyznawane młodym artystom wykazującym się wybitnymi osiągnięciami w reprezentowanych przez siebie dziedzinach, dzięki któremu zrealizowała w Opolu interaktywną instalację taneczną dla niemowląt pn. „LABirynt”. Kolejnym spektaklami tanecznymi wyreżyserowanymi przez Morawską-Rubczak było „blisko” poznańskiego Centrum Sztuki Dziecka (2016) oraz „Kuuki/Powietrze” (2017) zrealizowany w Tokio, a także „Łaskotki” (2017) CKiS Konin. Kolejne jej spektakle wpisują się w nurt teatr formy i są to polsko-norweska koprodukcja pt. „Mała wielka podróż” (2018) zrealizowana w Teatrze Narodowym w Bergen w Norwegii, „Dżungla” (2018) zrealizowana we Wrocławskim Teatrze Lalek (Wrocławska Nagroda Teatralna za reżyserię) oraz „LABirynt 2.0” z Teatru Animacji w Poznaniu. Jej najnowsze produkcje to „Chodzi o to” (2018) z Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu (nagrodzona Złotą Maską) oraz „Riverso” (2019) Teatru Narodowego w Bergen.

Alicja Morawska-Rubczak prowadziła również liczne projekty z zakresu edukacji teatralnej – zarówno w kraju, jaki i zagranicą. Jako pedagog teatru współpracowała m.in. z Instytutem Teatralnym im. Z. Raszewskiego w Warszawie, Opolskim Teatrem Lalki i Aktora koordynując m.in. duży projekt edukacyjny „TEATR. Poczuj to!” oraz Centrum Kultury i Sztuki w Koninie jako kurator projektu Teatr – dotknij.

Odbywała stypendia naukowe na UMK w Toruniu i Uniwersytecie w Kopenhadze. Jest laureatką Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska”, Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Stypendium Funduszu Rodziny Kulczyków, Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie teatru oraz „Kultura w sieci”, a także dwukrotną beneficjentka programu Instytutu Adama Mickiewicza „Kultura polska na świecie” (wsparcie wyjazdów do Japonii i do Danii). W roku 2020 realizuje stypendium MKiDN „Kultura w sieci”.

Jako kuratorka projektów teatralnych dla dzieci współpracowała z Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk (projekt Stary Browar Nowy Taniec dla Dzieci), Instytutem Teatralnym im. Z. Raszewskiego w Warszawie, m.in. jako kurator i pomysłodawca małych Warszawskich Spotkań Teatralnych (w latach 2010-2012), Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu, Ogólnopolskim Festiwalem Teatrów Lalek w Opolu, działa jako konsultant programowy Międzynarodowego Festiwalu Sztuki dla Najnajmłodszych – Sztuka Szuka Malucha, wchodziła w skład Rady Artystycznej najważniejszego światowego festiwalu teatru dla dzieci: ASSITEJ World Congress (Warszawa 2014). Zajmuje się promocją polskiego teatru dla dzieci na świecie, organizowała Showcase Polskiego Teatru dla Dzieci (2010-2012). Brała udział w licznych festiwalach i konferencjach, m.in. w Japonii, Danii i we Włoszech. Jest członkiem International Theatre for Young Audiences Research Network, Small Size Association oraz Art Fraction Foundation.

Ilya Nikurov urodzony w Kemerowie (Rosja), jest artystą ruchu i nagradzanym choreografem mieszkającym w Kalifornii, USA. Rozpoczął naukę tańca towarzyskiego w wieku 7 lat. Studiował taniec modern i współczesny w kilku szkołach w Kemerowie, a w 2005 roku został uhonorowany przez Ministerstwo Edukacji Federacji Rosyjskiej za swoje solowe przedstawienie, którego sam był autorem. W latach 2004–2008 tańczył w zespole folklorystycznym Syberyjski Kalejdoskop, a następnie przeniósł się do Moskwy, gdzie pracował jako główny tancerz w Boroditsky Dennis Dance Company oraz jako tancerz w Wielkim Cyrku Moskiewskim. Ilya występował w kilku produkcjach teatru muzycznego, takich jak „Romeo i Julia”, „Notre Dame de Paris” i inne. W 2012 roku pracował z uznawaną przez krytyków choreografką Ann Van den Broek jako tancerz w jej spektaklu „Kamera”. W 2014 Ilya dołączył do Kibbutz Contemporary Dance Company (Izrael). Podczas swojej pracy w KCDC Ilya uczestniczył w 9 produkcjach zespołu, występując w Izraelu oraz na międzynarodowych trasach w ponad dwudziestu krajach. W 2018 otrzymał Nagrodę Yaira Shapiry za swój wkład w rozwój tańca współczesnego w Izraelu. Od 2021 Ilya jest choreografem i współtwórcą projektu tanecznego Outrun The Bear, który tworzy wspólnie ze swoją partnerką Megan Doheny, ale ich ścisła współpraca trwa od 2015 roku.

Tancerka i choreograf z Barcelony. Od 2005 roku łączy pracę performerki i twórczyni. Obecnie jest członkiem Big Bouncers Collective we współpracy z Cecilią Colacrai i Mireią de Querol.  Wspólnie przygotowały kilka premierowych produkcji tanecznych, w tym „Big Bounce” (który otrzymał nagrodę Price of Best Young Choreographers Sebastià Gasch, Barcelona), „Big Bounce Site Specific”, „OVNI” (nominacja przez krytyków za najlepszy spektakl 2018) oraz „Jungla” (spektakl dla dzieci między 2–5 lat). Jednocześnie prowadzi centrum kreacji La Visiva w Barcelonie i jest aktywnym członkiem GRUA, kolektywu, który kreuje działania mające na celu prezentację pracy różnych artystów w niecodzienny sposób.

Jest także częścią grupy LaBolsa w produkcji „The Measure of Disorder” w reżyserii Thomasa Hauerta, która była prezentowana na kilku festiwalach w całej Europie. Obecnie uczy kompozycji w Institut del Teatre de Barcelona. Jako choreografka pracowała z kilkoma reżyserami, m.in. z Alexa Rigoli i Pau Carrió.

Urodzony na Korsyce francuski reżyser filmowy. Debiutował w 1993 roku tytułem „Czuły cel”, który przyniósł mu nominację do nagrody César za najlepszy debiut reżyserski. Salvadori specjalizuje się w inteligentnych komediach o złożonych relacjach międzyludzkich, łączących humor z subtelną obserwacją społeczną. Do jego najbardziej znanych dzieł należą: „Apprendre” (1995), „Après vous…” (2003), „Bezcenne” („Hors de prix”, 2006), „Kłamstewka” („De vrais mensonges”, 2010) oraz „Wszystkie nasze pragnienia” („En liberté!”, 2018), za który otrzymał dwie nominacje do nagrody César w kategoriach najlepsza reżyseria i najlepszy scenariusz oryginalny. Salvadori jest również aktorem, pojawiającym się sporadycznie w filmach innych reżyserów.

Zajmuje się choreografią poszerzoną. Swoją praktykę sytuuje pomiędzy tym, jak myślimy o świecie, a tym, jak się w nim poruszamy. Jej obecne badania dotyczą idei muzeum antropocenu, wielogatunkowych archiwów w czasach wojny i wymierania oraz różnych sojuszy między ciałami ludzkimi a nie-ludzkimi. Poza performansem i choreografią, Agata zajmuje się dramaturgią w sztukach performatywnych, a niedawno rozpoczęła swoją podróż przez undergroundową scenę muzyczną, grając w zespole szum (wraz z noise-punkowym zespołem rat milk). Mieszka w Berlinie ze swoim psem Foką. Jest wielką fanką brazylijskiego jiu-jitsu. 

Hiszpański reżyser, scenarzysta i producent filmowy. Jest absolwentem historii madryckiego uniwersytetu, studiował także scenariopisarstwo. Sporym sukcesem, zarówno wśród krytyki, jak i publiczności, okazał się już jego debiut „8 randek” (2008). Kolejny film „Sztokholm” (2013) przyniósł mu nagrodę dla najlepszego reżysera na festiwalu w Maladze oraz nominację do nagrody Goya. Tę dostał w 2019 roku za film „Królestwo”. W tym samym roku nominowany był do Oscara za krótkometrażowy „Madre”.

Jest berlińskim muzykiem i zawodnikiem sztuk walki. Równolegle ze studiami z zakresu teatru i literatury zajmuje się praktykowaniem nauki obywatelskiej oraz hodowlą. W szczególności interesują go inteligencja mikroorganizmów oraz relacje i fenomeny więcej-niż-ludzkiego świata. Stara się również doskonalić znajomość języka polskiego, lepiej zrozumieć polską politykę i poruszać się w polskiej kulturze. Aby zgłębić kulturowe niuanse tego fascynującego i posiadającego wspaniałe tradycje grzybiarskie narodu, Ilja poświęcił wiele czasu na studiowanie niedawnych polskich tragedii, takich jak śmierć Jana Pawła II czy katastrofa smoleńska.

Reżyserka, dramaturżka, kulturoznawczyni i performerka. Współpracowała z licznymi teatrami w całej Polsce (m.in. TR Warszawa, Teatrem Dramatycznym im. Gustawa Holoubka, Teatrem Powszechnym w Warszawie, Wrocławskim Teatrem Współczesnym, Teatrem im. Stefana Jaracza w Olsztynie, Teatrem im. Szaniawskiego w Wałbrzychu, Komuną Warszawa, Narodowym Starym Teatrem w Krakowie) i Slovensko mladinsko gledališče w Lublanie. Wykładowczyni warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, członkini kolektywu Instytut Sztuk Performatywnych (InSzPer). Laureatka nagrody Paszport „Polityki” 2019 za „spektakle intymne i czułe, w których łączy perspektywę osobistą z ważną tematyką społeczną. Za zaangażowanie, które wykracza poza kształtowanie własnej ścieżki kariery”. Jej najnowsze prace to m.in. „Nasze czasy” (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2024) i „Wszystko na darmo” na podstawie powieści Waltera Kempowskiego (Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie, 2024).

Michael Toledano jest nagradzanym filmowcem dokumentalnym, dziennikarzem i fotografem z Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie, specjalizującym się w tematyce wydobycia zasobów naturalnych i społeczności rdzennych. Jego materiały publikowane były m.in. przez Al Jazeera America, AJ+, VICE News, VICE Canada. Toledano jest znany z żywej, oddolnej dokumentacji ruchów społecznych, takich jak Black Lives Matter Toronto czy No One is Illegal.

Aktor i dramaturg, twórca projektów niezależnych. Stale współpracuje z reżyserką Weroniką Szczawińską. Absolwent Studium Aktorskiego przy Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie. Współpracował m.in. z Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu, Teatrem Studio w Warszawie, Teatrem Powszechnym w Warszawie, Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, Slovensko Mladinsko Gledališče w Lublanie, TR Warszawa oraz Komuna Warszawa. Laureat Nagrody im. Jana Świderskiego oraz nagrody aktorskiej na VIII Festiwalu „Rzeczywistość Przedstawiona” za rolę Dresiarza w spektaklu „Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł” (reż. Monika Strzępka, 2007) oraz nagrody za najlepszą rolę męską na Festiwalu Nowego Teatru w Rzeszowie za spektakl „Afryka” (reż. Bartek Frąckowiak, 2015). Od stycznia 2015 do sierpnia 2017 w zespole Teatru Polskiego w Bydgoszczy. Współtworzy kolektyw InSzPer – Instytut Sztuk Performatywnych.

Jest filmowczynią dokumentalną, poetką i edukatorką pochodzącą z narodu Wet’suwet’en. Jej zawodowe doświadczenie obejmuje pracę jako nauczycielka, rzeczniczka zdrowia psychicznego i pracownica wsparcia społecznego. Jest siostrą Sleydo’ Molly Wickham, jednej z głównych bohaterek filmu Yintah.

Reżyser, dramaturg, dramatopisarz, pedagog teatru. Absolwent filologii polskiej (specjalność filmoznawcza) na UMK w Toruniu i reżyserii w krakowskiej PWST (dziś AST). W latach 2015–2018 kierownik literacki Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu, w latach 2019–2020 specjalista ds. edukacji w Teatrze im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie. 

Zrealizował m.in. „Przekleństwa niewinności” w PWST w Krakowie, „Błękitnego ptaka” w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, „Spowiedź szaleńca” w Teatrze Polskim w Poznaniu, „Sztukę” i „W góry i w morze!” w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, „Morze ciche” i „Inwazję Jaszczurów” w Teatrze Nowym w Zabrzu, „Być jak Thelma i Louise…” w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu, „Nosorożca” w Teatrze Lalki i Aktora w Wałbrzychu oraz „Tajemnicę Góry” w Teatrze Ludowym w Krakowie.

Laureat nagrody za adaptację na Festiwalu Rzeczywistość Przedstawiona w Zabrzu za spektakl „Łauma, czyli czarownica” w reżyserii Magdaleny Miklasz, a także śląskiej Złotej Maski, wyróżnienia za reżyserię na Festiwalu Małych Prapremier w Wałbrzychu i Nagrody im. Stefanii Wilczyńskiej za zrealizowane w polskim języku migowym „Morze ciche”.

Jako dramaturg współpracował z Maciejem Podstawnym, Marcinem Wierzchowskim, Magdaleną Miklasz i Marcinem Gawłem. Jego autorskie teksty i adaptacje wystawili: Magdalena Miklasz, Przemysław Jaszczak i Gabriel Gietzky. W Akademii Teatralnej w Warszawie Filii w Białymstoku Magdalena Miklasz zrealizowała jego debiut dramatopisarski: spektakl „Darwin albo dzieci ewolucji”.

Dużą część swojej pracy zawodowej poświęca na projekty zaangażowane społecznie, pracę z młodzieżą czy dorosłymi amatorami. Prowadził szereg warsztatów teatralnych na terenie całej Polski, a także w Pekinie.