Absolwent pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego, od wielu lat zajmujący się partycypacją obywatelską i komunikacją społeczną. Jako urzędnik współtworzył i prowadził liczne procesy partycypacyjne, koncentrując się m.in. na strategiach uspołeczniania programów rewitalizacji, animacji przestrzeni publicznej, edukacji oraz współpracy międzysektorowej. W Zarządzie Zieleni m.st. Warszawy jest zastępcą kierownika w Dziale Komunikacji Społecznej i odpowiada przede wszystkim za rozwój Zielonego Wolontariatu oraz procesy partycypacyjne.
Fot. archiwum własne
Jest badaczką teatru i sztuk performatywnych, redaktorką, pisze o teatrze i choreografii. Niedawno obroniła pracę doktorską poświęconą myśli ekologicznej we współczesnym teatrze i choreografii i rozpoczęła pracę w projekcie NCN poświęconym badaniu kształtowania się sceny tańca w Polsce w latach 1945–1989. Pracuje jako niezależna kuratorka i współtwórczyni procesów artystyczno-badawczych, jest towarzyszką praktyki artystycznej choreografki Agaty Siniarskiej. Jako krytyczka teatralna współpracuje między innymi z „Didaskaliami”, „Dwutygodnikiem” i portalem teatralny.pl.
Fot. Michał Korta
Choreografka, kuratorka, mama. Od 2018 roku opiekunka merytoryczna programu Roztańczone Rodziny (Fundacja Performat). Inicjatorka i współzałożycielka kolektywu Holobiont (2016–2024), którego prace pokazywane były w całej Polsce, na najważniejszych przeglądach i imprezach sztuk performatywnych dla dzieci, oraz za granicą. Jako twórczyni niezależna autorka solo „Somatulki” (2024) i spektaklu dla rodzin o porodzie „U-rodziny” (2025).
Projektowo blisko współpracuje z poznańskim Centrum Sztuki Dziecka, gdzie między innymi współkuratorowała wraz z Joanną Żygowską „Forum o współczesnym tańcu i choreografii dla młodej widowni”. Od 2022 roku członkini zarządu Young Dance Network – a global network for exchange, działającej pod parasolem ASSITEJ International, gdzie wolontariacko pracuje na rzecz rozpowszechniania i wzmacniania tańca i choreografii dla młodej widowni, postrzegając je jako narzędzia społecznej zmiany.
Publikowała między innymi w „Kulturze Współczesnej” i „Didaskaliach”. W pracy twórczej i badawczej interesują ją punkty styku psychoanalizy, praktyk somatycznych, posthumanizmu i badań nad dzieciństwem. Największą artystyczną inspirację czerpie z cielesnej obserwacji różnych kolorytów własnego macierzyństwa.
www.hannabylkakanecka.com
Fot. Dominik Kupka
Megan Doheny urodziła się w Stanach Zjednoczonych, obecnie mieszka w Kalifornii. Jest artystką ruchu i nagradzaną choreografką. W latach 2015–2022 pracowała jako tancerka w Kibbutz Contemporary Dance Company (KCDC) w Izraelu. Podczas pracy w KCDC brała udział w wielu oryginalnych projektach oraz licznych spektaklach dyrektora artystycznego Rami Be’era, które prezentowano w Izraelu oraz podczas międzynarodowych tras, obejmujących ponad dwadzieścia różnych krajów. W 2021 roku otrzymała nagrodę Yair Shapira Prize za wkład w rozwój tańca współczesnego w Izraelu. Przed rozpoczęciem pracy zawodowej studiowała w Alvin Ailey School/Fordham University oraz na Chapman University. Jako choreografka Megan od 2015 roku współpracuje z partnerem, Ilyą Nikurovem. W latach 2016–2020 byli rezydentami programu International Dance Journey i tworzyli spektakle dla głównej grupy KCDC w ramach Platformy Alternatywnej w Izraelu. W 2021 roku założyli wspólny projekt taneczny o nazwie Outrun The Bear. Od tego czasu otrzymali zaproszenia do występów i pokazów swoich prac w Izraelu, Holandii, Portugalii, Bułgarii, Czechach, Stanach Zjednoczonych, Japonii, Meksyku, Singapurze i Korei Południowej. Krytycy określają ich prace jako „porywające i dojrzałe” (Oregon Arts Watch), „Oszałamiające… estetycznie przyjemne i wykonane z gracją” (LA Dance Chronicle). Ich prace cieszą się uznaniem widowni, zdobywając wiele nagród publiczności, ostatnio na Międzynarodowym Festiwalu Tańca Odoru Akita w Japonii w 2023. Ostatnio Megan została wybrana przez Dyrektora Artystycznego Benjamina Millepieda na Artystkę Rezydentkę w LA Dance Project jako część Launch:LA 2023, oraz była gościnną artystką na Chapman University.
Fot. Materiały promocyjne
Studentka aktorstwa i reżyserii teatru lalek w Akademii Teatralnej w Warszawie Filii w Białymstoku. Studiowała również w Janáček Academy of Performing Arts w Brnie. Autorka i wykonawczyni nagradzanego monodramu 20 DEN na podstawie „Bezmatka” Miry Marcinów, prezentowanego na wielu festiwalach krajowych i międzynarodowych. Współautorka spektaklu „Wielkie myśli małej głowy”. Występowała m.in. na festiwalach Theatre World Brno, SETKANI/ENCOUNTER, ANIMO, LALKANIELALKA, Lalkateżczłowiek oraz Toruńskich Spotkaniach Teatru Jednego Aktora. Śpiewa białym głosem, gra na fortepianie i flecie poprzecznym. Lalkarka.
Fot. archiwum własne
Prof. ucz. dr hab. Teatrolożka, wykładowczyni w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie Filii w Białymstoku i na kierunku dziennikarstwo i komunikacja społeczna Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 2020–2025 zastępczyni redaktora naczelnego miesięcznika „Teatr”. Jurorka konkurów recytatorskich i festiwali teatrów jednego aktora. Autorka m. in. książek „Bioteatr Agnieszki Przepiórskiej”, „Wypowiedzieć człowieka. Poezjoteatr Tadeusza Malaka” (Wrocław 2016), „Teatr przeciwko śmierci. Kryptoteologia Tadeusza Kantora” (Warszawa 2015), „Wędrowanie… Jednoosobowy teatr Wiesława Komasy” (Wrocław 2014). Wielokrotna laureatka konkursów recytatorskich i festiwali teatrów jednego aktora. Mama Zosi i Jasia. Miłośniczka psów.
Fot. archiwum własne
Ukończył studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie (wydziały zamiejscowe we Wrocławiu). W latach 1994–1999 pracował w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie, gdzie zagrał główne role w ponad 20 przedstawieniach. W latach 2000–2001 był stypendystą Wydziału Reżyserii DAMU w Pradze. W 2004 z wyróżnieniem ukończył studia na Wydziale Reżyserii Dramatu w Akademii Teatralnej w Warszawie. Był uczniem Macieja Wojtyszki, Jana Englerta, Gustawa Holoubka, Jana Kulczyńskiego i asystentem Krystiana Lupy („Wymazywanie” według Thomasa Bernharda oraz „Azyl” według Maksima Gorkiego).
Zrealizował różnorodne spektakle w teatrach w Polsce i za granicą. W 2016 wyreżyserował w 400. rocznicę śmierci Williama Shakespeare’a prapremierę nigdy w Polsce nietłumaczonego tekstu „Dwóch szlachetnych krewnych”. W latach 2014–2017 był dyrektorem Teatru Dzieci Zagłębia im. Jana Dormana w Będzinie, którego likwidacji zapobiegł. Od 2020 pełnił obowiązki dyrektora, a od 2022 jest dyrektorem Teatru Pinokio w Łodzi. W 2020 roku uzyskał stopień doktora sztuki. Odznaczony brązowym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Fot. archiwum własne
Magister filologii polskiej i wiedzy o teatrze UJ, absolwentka Performers House w Danii (2009) i dyplomowana instruktorka tańca współczesnego. Uczestniczka kursu Body-Mind Centering® (2011–2015) oraz wielokrotna stypendystka Alternatywnej Akademii Tańca Art Stations Foundation (2013–2019). Rezydentka programu Dance Move Cities (Kraków, Ryga), stypendystka Instytutu Muzyki i Tańca w Szwecji (2019) oraz Ministra Kultury (2020). W latach 2008–2015 tańczyła w Eksperymentalnym Studiu Tańca Iwony Olszowskiej, rozwijając improwizację w podejściu BMC®. Występuje w spektaklach dla dzieci i dorosłych.
Fot. archiwum własne
Studiował reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie oraz na Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Był asystentem Jerzego Grzegorzewskiego, Jerzego Jarockiego oraz Krystiana Lupy. Na swoim koncie ma ponad 30 spektakli zrealizowanych na deskach polskich i zagranicznych teatrów. W latach 2013–2017 był dyrektorem Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, od d 1 września 2025 dyrektor Teatru Narodowego w Warszawie.
Jego debiutem reżyserskim był „Rewizor” Nikołaja Gogola (Teatr im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2003). Pozycję reżysera potwierdziła natomiast oryginalna inscenizacja „Hamleta” Williama Shakespeare’a, zatytułowana „H.” (Teatr Wybrzeże w Gdańsku, 2004). Wśród spektakli wyreżyserowanych przez Jana Klatę największe uznanie zyskały: „Mechaniczna pomarańcza” według powieści Anthony’ego Burgessa (Wrocławski Teatr Współczesny, 2005), „Transfer!” (Wrocławski Teatr Współczesny, 2006), „Szewcy u bram” według Stanisława Ignacego Witkiewicza (TR Warszawa, 2007), „Sprawa Dantona” Stanisławy Przybyszewskiej (Teatr Polski we Wrocławiu, 2008) czy adaptacja „Trylogii” Henryka Sienkiewicza (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2009). Za inscenizację „Króla Leara” Williama Shakespeare’a (2013) Jan Klata został laureatem prestiżowej nagrody Złotego Yoricka przyznawanej najlepszej polskiej interpretacji szekspirowskich dzieł. To także laureat Paszportu „Polityki” i Nagrody im. Konrada Swinarskiego – przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Teatr” – dla najlepszego reżysera sezonu.
Fot. archiwum własne
Artysta, performer. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2018) oraz Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Warszawie (2016). Aktualnie przygotowuje się do obrony doktoratu na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Nominowany do Paszportu Polityki (2024). Stypendysta m.st. Warszawy w dziedzinie sztuki wizualne i design (2025). Jego praktyka artystyczna jest punktem wyjścia do refleksji o sposobach istnienia. Obserwuje doświadczenia oraz relacje międzyludzkie, a także sposób, w jaki jesteśmy postrzegani przez inne jednostki. Jego prace często odnoszą się do pojęcia biowładzy i biopolityki. Szczególnie zajmują go kategorie „kompletności” i „niekompletności”, ich ambiwalencja oraz ukryty potencjał. O sobie mówi, że jest wyznacznikiem niekompletności, niezgodnym z normą, bo jest Głuchy i nie posługuje się mową. Poprzez swoją sztukę rozwija autorską strategię komunikacji. Posługuje się różnymi formami wypowiedzi, wykonuje performans, projektuje, tworzy instalacje, fotografie, obiekty i filmy wideo. Swoje działania performatywne i prace prezentował m.in. w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Galerii Labirynt w Lublinie, BWA Wrocław, Bar Pickle w Berlinie oraz w Teatrze Studio czy Komunie Warszawa.
Fot. archiwum własne
Pedagożka teatru, teatrolożka, działaczka na rzecz upowszechniania kultury. Od 2015 zajmuje się edukacją kulturalną. Posiada doświadczenie zarówno w prowadzeniu zajęć, pracując metodami pedagogiki teatru, jak i w działaniach kuratorskich i produkcyjnych na polu edukacji kulturalnej. Od 2016 roku współpracuje z teatrem TR Warszawa, w którym zajmowała się prowadzeniem i projektowaniem działań dla wszystkich grup odbiorców teatru. W latach 2023–2024 kierowała działem pedagogiki teatru i dostępności w TR Warszawa. Była zaangażowana w ponad 27 projektów wprowadzających metody pedagogiki teatru jako narzędzie pracy z odbiorcami. Od 2025 roku prowadzi autorskie projekty, łącząc swoje doświadczenia zdobyte w warszawskich teatrach i wykraczając poza mury instytucji kultury. W 2025 zrealizowała projekt NATURALNIE TEATRALNIE w ramach stypendium m.st. Warszawy, w którym współpracowała z kadrą warszawskich żłobków publicznych. Współpracowała z m.in. z Nowym Teatrem w Warszawie, Teatrem Żydowskim, Teatrem Ochoty, Wawerskim Centrum Kultury, Teatrem Powszechnym w Warszawie, Ośrodkiem Szkoleniowo-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Laskach, Muzeum Sztuki Nowoczesnej czy Zachętą – Narodową Galerią Sztuki. Trzykrotna laureatka Warszawskiej Nagrody Edukacji Kulturalnej, w 2023 roku otrzymała Grand Prix.
Fot. Karol Grygoruk
Szwajcarska klawesynistka i flecistka zyskała uznanie na arenie międzynarodowej za sprawą swoich „uderzająco wyróżniających się i ekspresyjnych” interpretacji („Toccata”) oraz „nieomylnych występów” („Diapason”).
Jest aktywna jako solistka i kameralistka, odbywając regularne podróże po Europie, obu Amerykach, jak również po Bliskim i Dalekim Wschodzie. Występowała z takimi zespołami, jak: Hespèrion XXI, Coro della Radiotelevisione Svizzera Italiana i Helsińska Orkiestra Barokowa. Jest także członkinią-założycielką oraz jedną z jego dyrektorów artystycznych nagradzanego zespołu La Morra, prezentującego repertuar późnośredniowieczny i wczesnorenesansowy, który „każdorazowo utrzymuje uwagę słuchacza” („Gramophone”).
Wielowymiarowa dyskografia artystki – od czternastowiecznych istanpitte oraz intabulacji klawiszowych po solowe koncerty oraz muzykę kameralną dojrzałego baroku, a także muzyki współczesnej – odzwierciedla szeroki zakres jej zainteresowań oraz technicznych umiejętności.
Jest czołową pionierką w dziedzinie rozwoju późnośredniowiecznych i wczesnorenesansowych instrumentów klawiszowych. Wraz z rzemieślnikami pracowała nad ich rekonstrukcjami. Spędziła także długie godziny w bibliotekach, prowadząc badania nad repertuarami. Jej praca badawcza znacząco wpłynęła na współczesne odrodzenie się tych instrumentów.
Zaraz po ukończeniu studiów muzyczka dostała propozycję objęcia pozycji pierwszej nauczycielki średniowiecznego i renesansowego fletu w Schola Cantorum Basiliensis, a kilka lat później sama utworzyła tam studium średniowiecznych i renesansowych instrumentów klawiszowych, zostając pierwszą wykładowczynią gry na organetto (organkach), clavicimbalum (klawesynie poziomym), clavicytherium (klawesynie pionowym) oraz klawesynie renesansowym. Dzielenie się wiedzą, doświadczeniem i entuzjazmem z kolejnym pokoleniem muzyków – zarówno przez pracę w Schola Cantorum Basiliensis, jak i przez prowadzenie warsztatów mistrzowskich na całym świecie – sprawia artystce wielką radość. Została również zaproszona do Wyższej Szkoły Muzycznej we Freiburgu w Niemczech, gdzie prowadziła zajęcia z fletu średniowiecznego jako profesor wizytująca.
W 2021 Corina Marti wydała solowy album „KeyNotes” (Ramée), a w październiku 2024 podwójny album „Sea Interludes” (DUX). Ponownie z wytwórnią DUX pracuje nad swoim kolejnym solowym nagraniem wykonywanym na klawesynie renesansowym – „Alone in the Castle. Introspective Italian Music for the Renaissance Harpsichord”.
Fot. Materiały promocyjne
Filozof, krytyk filmowy, adiunkt na UAM w Poznaniu, wykładowca na ASP w Katowicach, SWPS oraz UAP w Poznaniu. Jego zainteresowania badawcze skupiają się wokół: spekulatywnego realizmu, ontologii zwróconej ku przedmiotom, humanistyki środowiskowej, mrocznej ekologii oraz współczesnego kina alternatywnego. Autor książek: „Widmontologia. Teoria filozoficzna i praktyka artystyczna ponowoczesności” (2015) oraz „Antropocień – filozofia i estetyka po końcu świata” (2021), a także współredaktor książki „Derrida and Film Studies” (2025).
Fot. Krystian Kadaszkowski
Brenda Michell jest wodzem K-eltiy ludu Unist’ot’en, będącego częścią narodu Wet’suwet’en. Przez całe życie mieszkała w społecznościach Wet’suwet’en w Burns Lake, a od młodości była przygotowywana do uczestnictwa w systemie sprawowania rządów plemienia.
Fot. Materiały promocyjne
Reżyserka, pedagożka teatru, specjalizuje się w dziedzinie teatru i tańca dla dzieci do lat 3. Uznawana za jednego z czołowych krajowych specjalistów i teoretyków zajmujących się teatrem dla najnajmłodszych.
W marcu 2012 roku zainicjowała projekt artystyczny w warszawskim Teatrze Baj – Bajowe Najnaje, debiutując jako reżyserka i twórczyni scenografii autorskiego przedstawienia „Śpij”, przygotowanego dla dzieci w wieku od pół roku do 3 lat (spektakl gościł na licznych festiwalach w Polsce oraz grany był kilkadziesiąt razy zagranicą, m.in. w Rosji, Niemczech, Iranie, Wielkiej Brytanii oraz we Włoszech). Kolejnym przedstawieniem Alicji Morawskiej-Rubczak było „brzUCHO” – kierowane do niemowląt i kobiet w ciąży oraz tatusiów spodziewających się potomstwa, przygotowane we Wrocławskim Teatrze Lalek, jego premiera odbyła się w czerwcu 2013 r. podczas festiwalu Sztuka Szuka Malucha, w ramach Międzynarodowego Festiwalu Malta, następnie powstała „Łódeczka” w Teatrze im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze (2014) oraz „NIEBOskłon” (2015) zrealizowany w Teatrze im. W. Bogusławskiego w Kaliszu. Artystka pracowała również jako badaczka przy przedstawieniach dla dzieci od 2 roku życia, pt. przygotowywanych przez Theater o.N. w Berlinie – „flying&falling” (2015) oraz „Affinity” (2017). W 2015 roku otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – „Młoda Polska”, przyznawane młodym artystom wykazującym się wybitnymi osiągnięciami w reprezentowanych przez siebie dziedzinach, dzięki któremu zrealizowała w Opolu interaktywną instalację taneczną dla niemowląt pn. „LABirynt”. Kolejnym spektaklami tanecznymi wyreżyserowanymi przez Morawską-Rubczak było „blisko” poznańskiego Centrum Sztuki Dziecka (2016) oraz „Kuuki/Powietrze” (2017) zrealizowany w Tokio, a także „Łaskotki” (2017) CKiS Konin. Kolejne jej spektakle wpisują się w nurt teatr formy i są to polsko-norweska koprodukcja pt. „Mała wielka podróż” (2018) zrealizowana w Teatrze Narodowym w Bergen w Norwegii, „Dżungla” (2018) zrealizowana we Wrocławskim Teatrze Lalek (Wrocławska Nagroda Teatralna za reżyserię) oraz „LABirynt 2.0” z Teatru Animacji w Poznaniu. Jej najnowsze produkcje to „Chodzi o to” (2018) z Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu (nagrodzona Złotą Maską) oraz „Riverso” (2019) Teatru Narodowego w Bergen.
Alicja Morawska-Rubczak prowadziła również liczne projekty z zakresu edukacji teatralnej – zarówno w kraju, jaki i zagranicą. Jako pedagog teatru współpracowała m.in. z Instytutem Teatralnym im. Z. Raszewskiego w Warszawie, Opolskim Teatrem Lalki i Aktora koordynując m.in. duży projekt edukacyjny „TEATR. Poczuj to!” oraz Centrum Kultury i Sztuki w Koninie jako kurator projektu Teatr – dotknij.
Odbywała stypendia naukowe na UMK w Toruniu i Uniwersytecie w Kopenhadze. Jest laureatką Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska”, Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Stypendium Funduszu Rodziny Kulczyków, Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie teatru oraz „Kultura w sieci”, a także dwukrotną beneficjentka programu Instytutu Adama Mickiewicza „Kultura polska na świecie” (wsparcie wyjazdów do Japonii i do Danii). W roku 2020 realizuje stypendium MKiDN „Kultura w sieci”.
Jako kuratorka projektów teatralnych dla dzieci współpracowała z Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk (projekt Stary Browar Nowy Taniec dla Dzieci), Instytutem Teatralnym im. Z. Raszewskiego w Warszawie, m.in. jako kurator i pomysłodawca małych Warszawskich Spotkań Teatralnych (w latach 2010-2012), Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu, Ogólnopolskim Festiwalem Teatrów Lalek w Opolu, działa jako konsultant programowy Międzynarodowego Festiwalu Sztuki dla Najnajmłodszych – Sztuka Szuka Malucha, wchodziła w skład Rady Artystycznej najważniejszego światowego festiwalu teatru dla dzieci: ASSITEJ World Congress (Warszawa 2014). Zajmuje się promocją polskiego teatru dla dzieci na świecie, organizowała Showcase Polskiego Teatru dla Dzieci (2010-2012). Brała udział w licznych festiwalach i konferencjach, m.in. w Japonii, Danii i we Włoszech. Jest członkiem International Theatre for Young Audiences Research Network, Small Size Association oraz Art Fraction Foundation.
Fot. archiwum własne
Ojciec, mąż, Żoliborzanin, architekt krajobrazu, urzędnik. Pracownik Zarządu Zieleni m.st. Warszawy i autor profilu @ZielonyŻoliborz na Facebooku. Celowo „zapuszcza” parki, którymi opiekuje się jako ekspert ZZW, aby pokazać, że są miejscami zarówno dla ludzi, jak i dla przyrody.
Fot. archiwum własne
Ilya Nikurov urodzony w Kemerowie (Rosja), jest artystą ruchu i nagradzanym choreografem mieszkającym w Kalifornii, USA. Rozpoczął naukę tańca towarzyskiego w wieku 7 lat. Studiował taniec modern i współczesny w kilku szkołach w Kemerowie, a w 2005 roku został uhonorowany przez Ministerstwo Edukacji Federacji Rosyjskiej za swoje solowe przedstawienie, którego sam był autorem. W latach 2004–2008 tańczył w zespole folklorystycznym Syberyjski Kalejdoskop, a następnie przeniósł się do Moskwy, gdzie pracował jako główny tancerz w Boroditsky Dennis Dance Company oraz jako tancerz w Wielkim Cyrku Moskiewskim. Ilya występował w kilku produkcjach teatru muzycznego, takich jak „Romeo i Julia”, „Notre Dame de Paris” i inne. W 2012 roku pracował z uznawaną przez krytyków choreografką Ann Van den Broek jako tancerz w jej spektaklu „Kamera”. W 2014 Ilya dołączył do Kibbutz Contemporary Dance Company (Izrael). Podczas swojej pracy w KCDC Ilya uczestniczył w 9 produkcjach zespołu, występując w Izraelu oraz na międzynarodowych trasach w ponad dwudziestu krajach. W 2018 otrzymał Nagrodę Yaira Shapiry za swój wkład w rozwój tańca współczesnego w Izraelu. Od 2021 Ilya jest choreografem i współtwórcą projektu tanecznego Outrun The Bear, który tworzy wspólnie ze swoją partnerką Megan Doheny, ale ich ścisła współpraca trwa od 2015 roku.
Fot. Materiały promocyjne
Studentka reżyserii teatru lalek w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie Filii w Białymstoku. Pasjonatka teatru, który burczy w brzuchu i mrowi pod nosem, czasem łaskocze, albo przyprawia o gęsią skórkę. Czytaniem „Dziewczynki z parku” autorstwa Barbary Kosmowskiej debiutuje w teatrze dla młodszego widza (i w teatrze w ogóle!).
Fot. archiwum własne
Antropolog społeczny, pisarz, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Jego książka „Kapitalizm. Historia krótkiego trwania” (2017) otrzymała Nagrodę „Economicus” dla najlepszej polskiej książki ekonomicznej roku, a „Chamstwo” (2021) znalazło się w finale Nagrody Literackiej „Nike”.
Fot. Mikolaj Starzynski
Badaczka zajmująca się relacjami międzypokoleniowymi oraz interdyscyplinarnymi studiami nad starością, którą analizuje w kontekście rozwoju technologii i z perspektywy posthumanizmu. Od 2019 roku aktywnie łączy teorię z praktyką, pracując z seniorami i grupami międzypokoleniowymi. W swoich działaniach chętnie eksperymentuje, poruszając się na styku sztuki, humanistyki oraz nauk społecznych.
Realizuje pracę doktorską „Uczenie do starości. Edukacja międzypokoleniowa w perspektywie relacyjnej” w USWPS w ramach programu „Doktorat Wdrożeniowy” finansowanego ze środków Ministra Edukacji i Nauki.
Fot. archiwum prywatne
Tancerka i choreograf z Barcelony. Od 2005 roku łączy pracę performerki i twórczyni. Obecnie jest członkiem Big Bouncers Collective we współpracy z Cecilią Colacrai i Mireią de Querol. Wspólnie przygotowały kilka premierowych produkcji tanecznych, w tym „Big Bounce” (który otrzymał nagrodę Price of Best Young Choreographers Sebastià Gasch, Barcelona), „Big Bounce Site Specific”, „OVNI” (nominacja przez krytyków za najlepszy spektakl 2018) oraz „Jungla” (spektakl dla dzieci między 2–5 lat). Jednocześnie prowadzi centrum kreacji La Visiva w Barcelonie i jest aktywnym członkiem GRUA, kolektywu, który kreuje działania mające na celu prezentację pracy różnych artystów w niecodzienny sposób.
Jest także częścią grupy LaBolsa w produkcji „The Measure of Disorder” w reżyserii Thomasa Hauerta, która była prezentowana na kilku festiwalach w całej Europie. Obecnie uczy kompozycji w Institut del Teatre de Barcelona. Jako choreografka pracowała z kilkoma reżyserami, m.in. z Alexa Rigoli i Pau Carrió.
Fot. archiwum własne
Urodzony na Korsyce francuski reżyser filmowy. Debiutował w 1993 roku tytułem „Czuły cel”, który przyniósł mu nominację do nagrody César za najlepszy debiut reżyserski. Salvadori specjalizuje się w inteligentnych komediach o złożonych relacjach międzyludzkich, łączących humor z subtelną obserwacją społeczną. Do jego najbardziej znanych dzieł należą: „Apprendre” (1995), „Après vous…” (2003), „Bezcenne” („Hors de prix”, 2006), „Kłamstewka” („De vrais mensonges”, 2010) oraz „Wszystkie nasze pragnienia” („En liberté!”, 2018), za który otrzymał dwie nominacje do nagrody César w kategoriach najlepsza reżyseria i najlepszy scenariusz oryginalny. Salvadori jest również aktorem, pojawiającym się sporadycznie w filmach innych reżyserów.
Zajmuje się choreografią poszerzoną. Swoją praktykę sytuuje pomiędzy tym, jak myślimy o świecie, a tym, jak się w nim poruszamy. Jej obecne badania dotyczą idei muzeum antropocenu, wielogatunkowych archiwów w czasach wojny i wymierania oraz różnych sojuszy między ciałami ludzkimi a nie-ludzkimi. Poza performansem i choreografią, Agata zajmuje się dramaturgią w sztukach performatywnych, a niedawno rozpoczęła swoją podróż przez undergroundową scenę muzyczną, grając w zespole szum (wraz z noise-punkowym zespołem rat milk). Mieszka w Berlinie ze swoim psem Foką. Jest wielką fanką brazylijskiego jiu-jitsu.
Doktorka socjologii, współzałożycielka i prezeska Instytutu Strategii Żywnościowych „Grunt”. Wcześniej związana z Instytutem Spraw Publicznych jako analityczka i dyrektorka Programu Zrównoważonego Rozwoju i Polityki Klimatycznej. Inicjatorka i realizatorka kilkudziesięciu projektów społecznych. Specjalizuje się w temacie systemów żywnościowych oraz zrównoważonego rozwoju. Autorka ponad sześćdziesięciu publikacji, m.in. na temat bezpieczeństwa żywnościowego, dezinformacji, postaw rolników i konsumentów wobec transformacji. Komentatorka i analityczka. Ekspertka Climate Leadership, programu UNEP/GRID-Warszawa. Członkini Zespołu ds. Edukacji Klimatycznej w Ministerstwie Edukacji. Liderka Klimatu i Środowiska wg Forbes Women (2024). Certyfikowana moderatorka warsztatów Mozaika „Bio” nt. bioróżnorodności. Promotorka zrównoważonego rozwoju w @instytut_grunt. Absolwentka Instytutu Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz studiów podyplomowych w Collegium Civitas poświęconych społecznej odpowiedzialności biznesu.
Hiszpański reżyser, scenarzysta i producent filmowy. Jest absolwentem historii madryckiego uniwersytetu, studiował także scenariopisarstwo. Sporym sukcesem, zarówno wśród krytyki, jak i publiczności, okazał się już jego debiut „8 randek” (2008). Kolejny film „Sztokholm” (2013) przyniósł mu nagrodę dla najlepszego reżysera na festiwalu w Maladze oraz nominację do nagrody Goya. Tę dostał w 2019 roku za film „Królestwo”. W tym samym roku nominowany był do Oscara za krótkometrażowy „Madre”.
Badaczka i kuratorka. Adiunkta w Instytucie Sztuki PAN, kuratorka w Muzeum Susch. Interesuje się praktykami artystycznymi na styku dyscyplin, a także wyczerpaniem paradygmatu modernistycznego w sztuce lat 60. i 70. W latach 2008–2020 kuratorka w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Autorka książek: „Sztuka znikania” oraz „Performans oporu”.
fot. Magdalena Adameczek
Jest berlińskim muzykiem i zawodnikiem sztuk walki. Równolegle ze studiami z zakresu teatru i literatury zajmuje się praktykowaniem nauki obywatelskiej oraz hodowlą. W szczególności interesują go inteligencja mikroorganizmów oraz relacje i fenomeny więcej-niż-ludzkiego świata. Stara się również doskonalić znajomość języka polskiego, lepiej zrozumieć polską politykę i poruszać się w polskiej kulturze. Aby zgłębić kulturowe niuanse tego fascynującego i posiadającego wspaniałe tradycje grzybiarskie narodu, Ilja poświęcił wiele czasu na studiowanie niedawnych polskich tragedii, takich jak śmierć Jana Pawła II czy katastrofa smoleńska.
Reżyserka, dramaturżka, kulturoznawczyni i performerka. Współpracowała z licznymi teatrami w całej Polsce (m.in. TR Warszawa, Teatrem Dramatycznym im. Gustawa Holoubka, Teatrem Powszechnym w Warszawie, Wrocławskim Teatrem Współczesnym, Teatrem im. Stefana Jaracza w Olsztynie, Teatrem im. Szaniawskiego w Wałbrzychu, Komuną Warszawa, Narodowym Starym Teatrem w Krakowie) i Slovensko mladinsko gledališče w Lublanie. Wykładowczyni warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, członkini kolektywu Instytut Sztuk Performatywnych (InSzPer). Laureatka nagrody Paszport „Polityki” 2019 za „spektakle intymne i czułe, w których łączy perspektywę osobistą z ważną tematyką społeczną. Za zaangażowanie, które wykracza poza kształtowanie własnej ścieżki kariery”. Jej najnowsze prace to m.in. „Nasze czasy” (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2024) i „Wszystko na darmo” na podstawie powieści Waltera Kempowskiego (Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie, 2024).
Zajmuje się w teorii i praktyce tworzeniem bardziej zrównoważonego systemu żywnościowego. Pracowniczka naukowa Instytutu Rozwoju Wsi i Rolnictwa Polskiej Akademii Nauk, badająca rolnictwo ekologiczne, krótkie łańcuchy żywnościowe i problemy zmiany klimatu w odniesieniu do produkcji żywności. Stypendystka Uniwersytetów USA i Finlandii. Liderka polskiego zespołu badawczego w ramach europejskiego projektu SWIFT, którego celem jest wzmacnianie obecności kobiet w rolnictwie i ich zaangażowania w innowacje służące budowaniu zrównoważonego sektora rolnego w Europie. Współzałożycielka Sieci Kooperatyw Spożywczych.
Fot. Joanna Majewska
Michael Toledano jest nagradzanym filmowcem dokumentalnym, dziennikarzem i fotografem z Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie, specjalizującym się w tematyce wydobycia zasobów naturalnych i społeczności rdzennych. Jego materiały publikowane były m.in. przez Al Jazeera America, AJ+, VICE News, VICE Canada. Toledano jest znany z żywej, oddolnej dokumentacji ruchów społecznych, takich jak Black Lives Matter Toronto czy No One is Illegal.
Wiodąca czeska sopranistka zyskała międzynarodową sławę w interpretacji muzyki dawnej. Od lat dziewięćdziesiątych, kiedy mieszkała w Berlinie, wystąpiła na wielu europejskich scenach, współpracując z solistami takimi jak: Thomas Hengelbrock, Howard Arman, Joshua Rifkin, oraz zespołami takimi jak: Orpheon czy La Morra. W Czechach występowała z Jaroslavem Tůmą, Barbarą Willi, Moniką Knoblochovą, zespołami Tourbillon i Musica Florea i wieloma innymi. Stopniowo poszerzała swój repertuar o utwory romantyczne i współczesne oraz produkcje operowe. Występowała w cyklach koncertowych Praskiej Orkiestry Symfonicznej FOK, Filharmonii Czeskiej oraz Filharmonii Praskiej, współpracując z wieloma dyrygentami, m.in. Jakubem Hrůšą, a także w Filharmonii Pilzneńskiej i Filharmonii Hradeckiej; wielokrotnie brała również udział w festiwalach takich jak: Praska Wiosna, Maj Janáčka (Międzynarodowy Festiwal Muzyczny im. Leoša Janáčka) oraz Concentus Moraviae. Brała udział w nagraniu uznanego albumu operowego Bohuslava Martinů „Le jour de bonté” dla wytwórni Arco Diva (NAXOS), z którą wydała również kolekcję utworów Viktora Ullmana („Schwer ist’s, das Schöne zu lassen”), utwory orkiestrowe skomponowane przez Geraldine Thomson Muchę oraz kolekcję piosenek Hansa Winterberga. Współpracowała ze współczesnymi zespołami muzycznymi (m.in. Brno Contemporary Orchestra pod batutą Pavela Šnajdra, BERG Orchestra, Prague Modern, Konvergence, Ostravská Banda) oraz współczesnymi kompozytorami, m.in. z Markiem Kopelentem, Petrem Kotíkiem, Janą Vörösovą, Péterem Kőszeghym, Milošem Štědroňem, Víťazoslavem Kubičką, Romanem Z. Novákiem, Jiřím Temlem. Artystka jest zaangażowana w rozpowszechnianie dziedzictwa międzywojennych autorów (Schulhoff, von Hannenheim, Herschkowitsch, Klein, Krása i innym) podczas koncertów w kraju i za granicą.
Obecnie Irena Troupová uczy na Wydziale Organów i Historycznych Interpretacji i jest rozchwytywaną wykładowczynią międzynarodowej muzyki dawnej.
Absolwent filmoznawstwa w Instytucie Nauk o Kulturze na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Śląskiego. Zrobił absolutorium w Zakładzie Reżyserii Telewizyjno-Filmowej na Wydziale Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślowskiego UŚ. Przez kilka lat zawodowo współpracował z telewizją. Od 2003 roku dziennikarz radiowy związany z Radiem eM, gdzie od lat prowadzi szeroki wachlarz audycji (o tematyce filmowej, społecznej, historycznej, religijnej),
Od 1995 roku prowadzi autorskie wykłady i warsztaty w ramach szeroko rozumianej edukacji medialnej – współtworzył Akademię Filmową w Chorzowie (Panorama), Zabrzu (Multikino), Katowicach (Cinema City, Helios), Sosnowcu (Helios), Bytomiu (Gloria, Bałtyk), Brzeszczach (Wisła), Bielsku-Białej (Kinoplex). Współorganizator DKF-u Wisła w Strumieniu oraz DKF w kinie Grajfka w Chorzowie. Do roku 2020 członek rady programowej Interdyscyplinarnego Programu Edukacji Medialnej i Społecznej „KinoSzkoła” (autor cyklu „Rekolekcje z filmem”)
Od 2008 roku nieprzerwanie zaangażowany w projekty edukacyjne w Gliwicach (kino Amok) oraz Rybniku (Mała Akademia Filmowa, Kino nie tylko dla Seniora). Ekspert Zespołu Edukatorów Filmowych.
Fot. Łukasz Tura
Aktor i dramaturg, twórca projektów niezależnych. Stale współpracuje z reżyserką Weroniką Szczawińską. Absolwent Studium Aktorskiego przy Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie. Współpracował m.in. z Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu, Teatrem Studio w Warszawie, Teatrem Powszechnym w Warszawie, Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, Slovensko Mladinsko Gledališče w Lublanie, TR Warszawa oraz Komuna Warszawa. Laureat Nagrody im. Jana Świderskiego oraz nagrody aktorskiej na VIII Festiwalu „Rzeczywistość Przedstawiona” za rolę Dresiarza w spektaklu „Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł” (reż. Monika Strzępka, 2007) oraz nagrody za najlepszą rolę męską na Festiwalu Nowego Teatru w Rzeszowie za spektakl „Afryka” (reż. Bartek Frąckowiak, 2015). Od stycznia 2015 do sierpnia 2017 w zespole Teatru Polskiego w Bydgoszczy. Współtworzy kolektyw InSzPer – Instytut Sztuk Performatywnych.
Jest filmowczynią dokumentalną, poetką i edukatorką pochodzącą z narodu Wet’suwet’en. Jej zawodowe doświadczenie obejmuje pracę jako nauczycielka, rzeczniczka zdrowia psychicznego i pracownica wsparcia społecznego. Jest siostrą Sleydo’ Molly Wickham, jednej z głównych bohaterek filmu Yintah.
Poetka i botaniczka, pracująca w Instytucie Nauk Leśnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Autorka książek poetyckich i eseistycznych, filmów oraz projektów artystycznych realizowanych na styku nauki i sztuki. Współtworzyła projekt Cambium Killers, wyreżyserowała film „Metamorphosis of plants” nagradzany na międzynarodowych festiwalach. W 2024 roku napisała libretto do opery dla dzieci „Szczur i drzewo”, zaprezentowanej podczas festiwalu Warszawska Jesień. Jest autorką koncepcji „Przednówek” oraz instalacji „Wersy” pokazanych w Pawilonie Polski na Expo 2025 w Osace.
Reżyser, dramaturg, dramatopisarz, pedagog teatru. Absolwent filologii polskiej (specjalność filmoznawcza) na UMK w Toruniu i reżyserii w krakowskiej PWST (dziś AST). W latach 2015–2018 kierownik literacki Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu, w latach 2019–2020 specjalista ds. edukacji w Teatrze im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie.
Zrealizował m.in. „Przekleństwa niewinności” w PWST w Krakowie, „Błękitnego ptaka” w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu, „Spowiedź szaleńca” w Teatrze Polskim w Poznaniu, „Sztukę” i „W góry i w morze!” w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, „Morze ciche” i „Inwazję Jaszczurów” w Teatrze Nowym w Zabrzu, „Być jak Thelma i Louise…” w Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu, „Nosorożca” w Teatrze Lalki i Aktora w Wałbrzychu oraz „Tajemnicę Góry” w Teatrze Ludowym w Krakowie.
Laureat nagrody za adaptację na Festiwalu Rzeczywistość Przedstawiona w Zabrzu za spektakl „Łauma, czyli czarownica” w reżyserii Magdaleny Miklasz, a także śląskiej Złotej Maski, wyróżnienia za reżyserię na Festiwalu Małych Prapremier w Wałbrzychu i Nagrody im. Stefanii Wilczyńskiej za zrealizowane w polskim języku migowym „Morze ciche”.
Jako dramaturg współpracował z Maciejem Podstawnym, Marcinem Wierzchowskim, Magdaleną Miklasz i Marcinem Gawłem. Jego autorskie teksty i adaptacje wystawili: Magdalena Miklasz, Przemysław Jaszczak i Gabriel Gietzky. W Akademii Teatralnej w Warszawie Filii w Białymstoku Magdalena Miklasz zrealizowała jego debiut dramatopisarski: spektakl „Darwin albo dzieci ewolucji”.
Dużą część swojej pracy zawodowej poświęca na projekty zaangażowane społecznie, pracę z młodzieżą czy dorosłymi amatorami. Prowadził szereg warsztatów teatralnych na terenie całej Polski, a także w Pekinie.
Profesorka na Uniwersytecie Warszawskim w Instytucie Anglistyki. W 2021 roku opublikowała książkę „Indigenous Bodies, Cells, and Genes: Biomedicalization and Embodied Resistance in Native American Literature”, w której zajmuje się dyskursem medycznym we współczesnej literaturze indygenicznych pisarzy i pisarek w Stanach Zjednoczonych. Jest też autorką licznych artykułów i rozdziałów poświęconych obecności i roli zachodniej medycyny i nauk ścisłych w indygenicznej literaturze. Prowadzi zajęcia z zakresu literatury i kultury amerykańskiej, humanistyki medycznej oraz studiów filmowych.
Fot. Ewa Wołkowska/I LO im. Stanisława Dubois w Koszalinie
