Podstawowym celem Festiwalu Nowe Epifanie jest poszukiwanie nowych, współczesnych epifanii piękna oraz inicjowanie twórczego dialogu artystów z tradycyjną sztuką religijną w duchu „Listu do artystów” Jana Pawła II.

ARTYŚCI
Aga Kozak

Dziennikarka, coacherka, trenerka, nauczycielka medytacji i oddychania. Założycielka Instytutu Dobrego Życia.

W pracy skupia się przede wszystkim na tematach oscylujących wkoło psychologii, wellbeing oraz przyjemności – pisze o podróżach, jedzeniu, seksualności i sztuce.

Jest specjalistką od pogłębionych wywiadów, autorką jedynej w Polsce rozmowy z Anthonym Bourdainem. W swojej karierze rozmawiałam min. z Brene Brown, Stingiem, Gisele Bundchen.

Anja Franczak

Anja Franczak jest pierwszą w Polsce profesjonalną towarzyszką w żałobie. Szkoliła się w Niemczech, gdzie zawód ten istnieje od ponad 20 lat. Wspiera osoby po stracie poprzez konsultacje indywidualne, warsztaty i szkolenia. Na blogu i w podcaście „Sprawy Ostateczne” podejmuje tematy związane z umieraniem, śmiercią i żałobą. Zachęca, żebyśmy w społeczeństwie otwarcie mówili o tych stabuizowanych kwestiach, bo tylko wtedy będziemy w stanie skutecznie wspierać osoby w żałobie.

Małgorzata Marczewska

Zajmuje się świadomością emocjonalną. Jest doradcą w programach Google for Startups, wykłada na Akademii Kozmińskiego; MBE Executive i Akademii Przywództwa Kobiet.
Współautorka serii podcastów Update – Audioteki i Lecton, autorka kursów m.in.: „Szkoła Miłości dla Rodziców”, „ArtCoaching”. Założycielka LABlife – szkoły Projektowania Myślenia w obszarach Life, Art, Biznes. Uczestniczka AmericanArtsIncubator. Współpracowała z Centrum Nauki Kopernik, festiwalem Nowe Horyzonty, Camerimage.

Qvinta Essençia

Grupa wokalna specjalizująca się w renesansowej polifonii, została założona w Barcelonie w celu rozpowszechniania bogatego dziedzictwa muzycznego, którego duża część pozostaje wciąż nieodkryta.
Ich pierwszymi krokami kierowało zainteresowanie repertuarem muzycznym hiszpańskiego renesansu oraz determinacja, by odtworzyć brzmienia utworów z tego okresu zgodnie ze stanem wiedzy muzykologicznej. Dlatego wykorzystanie takich instrumentów jak vihuela, hiszpańska harfa i historyczna perkusja jest istotnym elementem ich wykonań.
Ogromne znaczenie dla zespołu ma związek między tekstem a muzyką – jest podstawą interpretacji charakteryzujących się naciskiem na jego treść dramatyczną i emocjonalną.

Zespół Qvinta Essençia występował na najważniejszych festiwalach muzyki dawnej w Hiszpanii i Europie. Obecnie ma w swoim portfolio programy obejmujące muzykę XVI, XVII i XVIII wieku, w szczególności hiszpański renesans, włoskich madrygalistów, ale również muzykę Jana Sebastiana Bacha.

VRC
Chór

Chór VRC powstał w 2009 roku. Śpiewa utwory renesansowe i współczesne, poszukując niepowtarzalnej stylistyki. Pomaga im w tym realizacja projektów łączących muzykę chóralną z innymi dziedzinami sztuki – teatrem, literaturą, happeningiem.
Jak każdy chór tak i VRC uwielbia koncertować. Starają się jednocześnie dbać o wysokiej jakości program, niezwykłą atmosferę i intelektualną stymulację słuchaczy. Podczas występów VRC często można usłyszeć prawykonania lub utwory napisane specjalnie dla chóru.
Bierze również udział w konkursach i festiwalach.
Muzyki w wykonaniu VRC można posłuchać również w domowym zaciszu na albumach „VRC na dobranoc” z oryginalnymi utworami, inspirowanymi formą kołysanki oraz „Stabat Mater – kantata sceniczna z prologiem” Ignacego Zalewskiego.
Wszystkie przedsięwzięcia chóru wspiera powołane w 2011 roku Stowarzyszenie Varsoviae Regii Cantore.

Catalina Vicens

Ceniona za liryczne interpretacje, wirtuozerię i olśniewający styl gry, chilijska instrumentalistka Catalina Vicens grająca na historycznych instrumentach klawiszowych, prezentuje swój kunszt w najważniejszych salach koncertowych i na festiwalach muzyki dawnej w Europie i obu Amerykach, dając także recitale solowe w najważniejszych muzeach i kolekcjach oryginalnych instrumentów historycznych na świecie, m.in. w National Music Museum (USA), Musical Instruments Museum w Edynburgu (Szkocja), Instrumentensammlung Schloss Bad Krozingen (Niemcy), Cobbe Collection Trust oraz The Fletcher Collection (obie w Wielkiej Brytanii).

Artystka łączy obecnie intensywną międzynarodową karierę solistki z pracą badawczą. Jako ekspert w dziedzinie dawnych instrumentów klawiszowych była zapraszana do gry na najstarszym wciąż działającym klawesynie świata (uwiecznionym przez nią w najnowszym nagraniu płytowym pt. Il Cembalo di Partenope, Carpe Diem Records, 2017), XV-wiecznych gotyckich organach w kościele św. Andrzeja w Ostönnen (jednym z najstarszych i najlepiej zachowanych tego typu instrumentów na świecie), instrumentach klawiszowych z kolekcji Neumeyera-Junghannsa-Tracey’a w Niemczech (gdzie nagrała płytę Parthenia 1613, Carpe Diem Records 2013) oraz kilku innych kolekcjach w Wielkiej Brytanii, na kontynencie europejskim i w Stanach Zjednoczonych. Zyskała także uznanie swoimi interpretacjami na średniowiecznych portatywach i pozytywach, klawicymbale i klawicyterium. Prowadzi gościnnie kursy specjalistyczne i mistrzowskie gry na klawesynie i pianoforte, a także interpretacji muzyki średniowiecznej i kameralnej m.in. w Longy School of Music w Cambridge, Massachussets (USA), berlińskim Universität der Künste oraz Folkwang Universität der Künste w Essen (Niemcy), Akademii Renesansu w Lunenburgu (Kanada), regularne kursy muzyki dawnej w Burg Fürsteneck oraz Międzynarodowe Dni Portatywu w Niemczech, których jest kuratorem od 2011 roku. W 2016 roku była również członkinią jury podczas Międzynarodowego Konkursu Klawesynowego im. M. oraz I. Jurowów.

Catalina Vicens studiowała grę na historycznych instrumentach klawiszowych pod kierunkiem Lionela Party’ego w Curtis Institute of Music, u profesora Roberta Hilla w Musikhochschule we Fryburgu, a także u Andrei Marcona i Jespera Christensena w Schola Cantorum Basiliensis. Promotorem jej (pierwszej w świecie) pracy magisterskiej w dziedzinie średniowiecznych instrumentów klawiszowych była – również działająca w Bazylei – Corina Marti. Później artystka specjalizowała się w wykonawstwie muzyki współczesnej na instrumentach historycznych, a także studiowała grę na dawnych oraz tradycyjnych instrumentach perkusyjnych. Obecnie przygotowuje pod kierunkiem Dinko Fabrisa i Tona Koopmana rozprawę doktorską na Uniwersytecie w Lejdzie oraz w Instytucie Orfeusza w Gandawie.

Artystka regularnie występuje i nagrywa z zespołami muzyki średniowiecznej, renesansowej, barokowej oraz muzyki nowej w Europie, Stanach Zjednoczonych i Ameryce Południowej. Jest kierownikiem artystycznym zespołu Servir Antico, z którym ponownie odkrywa mało znany repertuar i dziedzictwo intelektualne epoki humanizmu (XIII-XVI wiek). Grała również w orkiestrach pod batutą takich znanych mistrzów, jak Otto-Werner Müller, Gottfried von der Goltz, Andrea Marcon, Skip Sempé oraz Carlos Miguel Prieto.

 

Oficjalna strona internetowa artystki: www.catalinavicens.com

Lukas Henning
Lutnista

Lutnista. Studiował w Schola Cantorum Basiliensis, słynnej szkole muzyki dawnej pod kierunkiem uznawanego za jednego z najlepszych współczesnych wirtuozów lutni Hopkinsona Smitha.

Prusinowski Kompania

Janusz Prusinowski – skrzypek, śpiewak, lirnik, harmonista i organizator niezliczonej ilości imprez i projektów, dzięki której dokonał odrodzenia muzyki wiejskiej w Polsce.
Uczeń wiejskich muzykantów: Stanisława Lewandowskiego, Piotra i Jana Gaców, Kazimierza Meto, Józefa Zarasia, Stanisława Stępniaka.
Grał w Bractwie Ubogich (1993), był współzałożycielem warszawskiego Domu Tańca (1995). Twórca programu edukacyjnego dla szkoły podstawowej „Janko Muzykant” (1996).

Współpracował z teatrami komponując muzykę do spektakli m.in. Teatru Polskiego Radia, Teatru Narodowego, Teatru Scena Lubelska 30/32.

Wraz z żoną Kają prowadzi teatr – wydawnictwo „Słuchaj Uchem” skierowane głównie do dzieci. Współautor interaktywnych spektakli muzycznych i płyt z muzyką dla dzieci.

Założył Janusz Prusinowski Trio/Kompania, z którym wydał płyty m.in.: „Mazurki” czy „Concert in Izmir”.
Inicjator i dyrektor artystyczny festiwalu Wszystkie Mazurki Świata.

W 2014 r. otrzymał brązowy medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, a w 2015 – Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za rok 2014 w dziedzinie Kultura Ludowa.

 

Piotr Piszczatkowski – muzykant w Janusz Prusinowski Kompania, śpiewak Monodii Polskiej, współpracownik Adama Struga. Współtwórca festiwalu Wszystkie Mazurki Świata, pomysłodawca Targowiska Instrumentów w jego ramach. Miłośnik i dokumentalista muzyki wiejskiej. Aktor i współtwórca muzyki w Studium Teatralnym w latach 1996 -2007. Aktor i współtwórca spektakli w teatrzyku Słuchaj Uchem. Inicjator działań promocyjnych na rzecz polskiej muzyki tradycyjnej na targach Womex od roku 2012. Koordynator projektu „Polska Muzyka Tradycyjna w Turcji 2014”. Kierownik artystyczny portalu www.akademiakolberga.pl. Autor portalu www.targowiskoinstrumentow.pl.

 

Michał Żak – gry na instrumentach dętych (flet drewniany, klarnet, bansuri, szałamaje) uczył się m.in. we Francji, Armenii, Indiach i pod Kielcami. Od dekady zajmuje się muzyką polskiej wsi, praktykując u ludowych muzykantów. Ze swobodą porusza się w nurtach muzyki tradycyjnej, world music, muzyki dawnej, jazz i fusion. Komponuje i wykonuje muzykę do filmów i spektakli teatralnych, prowadzi działalność edukacyjną. Często jest zapraszany do międzynarodowych projektów muzycznych, bierze udział w licznych nagraniach i koncertach – od wiejskiej remizy do Carnegie Hall.

Laureat nagród w dziedzinie fonografii i kreacji scenicznej (m.in. za płyty z zespołami Janusz Prusinowski Trio, Lautari czy Adama Struga).

Poza Janusz Prusinowski Kompania współtworzy zespoły Lautari i Tęgie Chłopy. Współpracował m.in. z Marcinem Pospieszalskim, Grażyną Auguścik, Michałem Czachowskim (Indialucia), Wojciechem Waglewskim, Tytusem Wojnowiczem, Yair Dalalem, Amine M’raihim, Polskim Radiem i Teatrem Narodowym.

 

Szczepan Pospieszalski – kompozytor, trębacz,  swobodnie porusza się  się w różnych nurtach muzycznych. Ukończył studia licencjackie w zakresie kompozycji na Wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu w Katowicach pod kierunkiem profesora Aleksandra Lasonia. Od dziecięcych lat jest angażowany do wielu projektów muzycznych rodziny Pospieszalskich. Występował m.in z Arką Noego, Raz Dwa Trzy, Deus Meus. Obecnie współpracuje także z Adamem Strugiem, Olą Kubicką i Polą Pospieszalską.

Dziczka

Polsko-ukraiński zespół wokalny został założony przez Tetianę Sopiłkę, etnomuzykologa, absolwentkę Akademii Muzycznej w Kijowie. W skład zespołu wchodzą Maniucha Bikont, Justyna Czerwińska, Maria Puzyna, Ewa Winiarska i Agata Wróbel.
Dziczka wykonuje pradawne pieśni ludowe, które zachowały się wyłącznie w przekazach ustnych. Wykonywany repertuar przejęty został bezpośrednio od artystów ludowych Podola, Polesia i Wołynia. Pieśni te nigdy nie zostały spisane, ani nagrane, zostaną ocalone od zapomnienia dzięki pracy Dziczki.
Zespół zainaugurował swoją działalność występem na festiwalu muzyki tradycyjnej w Wilnie w 2006 roku.
W latach 2012-2013 Dziczka wzięła udział w trzech edycjach Koncertu Niepodległości w Muzeum Powstania Warszawskiego i na Zamku Królewskim w Warszawie, które zorganizowane zostały przez Fundację Dziedzictwa Rzeczypospolitej.
W 2014 roku zespół wziął udział w pierwszej edycji Projektu Arboretum, występując w części programu inspirowanego dziedzictwem Podola.

Zuzanna Sikorska

Założycielka „Myślenia ciałem”, prowadzi warsztaty twórcze, treningi swiadomości ciała. Od ponad 10 lat pracuje z ludźmi grupowo i indywidualnie jako trenerka i tutorka. Studiowała kulturoznawstwo, psychologię, śpiew, techniki pracy z ciałem i oddechem. Aktualnie studiuje analizę ruchu (Laban/Bartanieff Movement System) oraz metody pracy rozwojowej i terapeutycznej przez świadomy ruch.

Zuzanna Bojda
Dramaturżka

Studentka wydziału Reżyserii Dramatu (specjalizacja: dramaturgia) w krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. W 2014 roku rozpoczęła współpracę z Maciejem Podstawnym („Opowieści Plemienne” – na podstawie dwóch odcinków „Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego, „Jasiu albo Polish Joke”, „Fantazy” w Kaliszu; „Kajzar. Odyseja 1982” w Tarnowie; „Skowyt” w krakowskim Teatrze Łaźnia Nowa).
W 2016 roku wyreżyserowała w Białymstoku sztukę „Cudowna” na podstawie reportażu Piotra Nesterowicza.
W 2017 roku współpracowała z gliwickim Domem Pamięci  Żydów Górnośląskich („Są dzieci skórzane, są dzieci wełniane”) czy z grupą Teraz Poliż („córy warszawskie #dziwystołeczne”).

Karolina Szczypek
Reżyserka

Studentka Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza na Wydziale Reżyserii. Absolwentka Filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Stypendystka (stypendium dramaturgiczne) Instytutu Adama Mickiewicza w Warszawie. Współpracuje z Fundacją Jazdaa Polska.
Asystentka Eweliny Marciniak przy spektaklu „Śmierć i dziewczyna”, „Leni Riefenstahl. Epizody nie-pamięci”, „Księgi Jakubowe” oraz Krystiana Lupy przy „Capri. Wyspa uciekinierów”.
Zakończyła pracę badawczo-artystyczną ze Stowarzyszeniem Sztuka Nowa wokół zagadnień: ekologia, technologia oraz społeczeństwo. Efektem był szereg pokazów performatywnych site-specific.
Reżyserka etiudy „Tatarak/Marta” na podstawie opowiadania oraz dzienników Jarosława Iwaszkiewicza.
Reżyserka czytań performatywnych między innymi w Teatrze Nowym w Poznaniu, Teatrze Wybrzeże w Gdańsku.
Laureatka drugiej edycji Laboratorium Nowego Teatru w Teatrze Nowym Proxima w Krakowie, który zakończy spektaklem na początku sezonu 2020/2021.

Basia Ciemięga

Poprzez pracę z głosem pomaga kobietom odzyskać kontakt ze źródłem własnej i kolektywnej mocy. Prowadzi autorskie warsztaty Głos Kobiety oraz Głos Kobiety w porodzie.

Ewa Mikuła
Dramaturg

Studentka V roku reżyserii teatralnej (specjalizacja: dramaturg teatru) na Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Ukończyła wiedzę o teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dramaturżka przy spektaklach „Teatr w Krakowie. Prolog” w reżyserii Remigiusza Brzyka (Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie 2016) i „Mazagan. Miasto” w reżyserii Beniamina Bukowskiego (Teatr Żydowski w Krakowie 2018).  Jako autorka debiutowała na łamach miesięcznika „Dialog”(01/20) autobiograficznym tekstem pt. „Praca, praca”.  Asystentka Agaty Dudy-Gracz, Michała Zadary i Wojtka Ziemilskiego; stażystka w Alfred ve Dvoře Divadlo w Pradze (Czechy). W 2018 roku – urodzona w Mysłowicach Ewa Mikuła zrealizowała swój autorski projekt „Zróbmy sobie miejsce” na temat tożsamości młodych Ślązaków (Teatr Śląski w Katowicach). Członkini Fundacji Migawka zajmującej się włączaniem osób głuchych w sztukę.

Michał Zdunik
Dramaturg

Dramatopisarz, reżyser, eseista, kompozytor muzyki teatralnej, historyk literatury. Jest absolwentem polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim i reżyserii na Akademii Teatralnej w Warszawie, a także doktorantem w Instytucie Literatury Polskiej UW.

Jego dramaty były wystawiane m.in.: w Teatrze Witkacego w Zakopanem, Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, Teatrze Polskiego Radia oraz realizowane za granicą (Paryż, Tuluza).

Najnowsza sztuka „Szczegółowa teoria życia i umierania” napisana została w ramach Stypendium Artystycznego m.st. Warszawy. Tekst znalazł się w półfinale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2018).

W 2018 roku Zdunik został laureatem Nagrody Talanton za najlepszy debiut dramaturgiczny w Teatrze Polskiego Radia. Z kolei słuchowisko „Szczegółowa teoria życia i umierania” zdobyło Nagrodę Honorową im. Krzysztofa Zaleskiego na XIX Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Telewizji Polskiej „Dwa Teatry – Sopot 2019”.
Reżyserował m.in. „Świadków…” i „Matka odchodzi” Tadeusza Różewicza (OPT Gardzienice) czy „Rzeczy, których nie wyrzuciłem” Marcina Wichy (Teatr Polskiego Radia).

Chór Centrum Myśli Jana Pawła II

Chór pod dyrekcją Jana Krutula, poprzednio kierowany przez Zofię Borkowską (2005–2016). Powstanie chóru jest owocem spotkania grupy młodych ludzi, którzy w kwietniu 2005 roku postanowili kultywować pamięć o papieżu Polaku.

Ważnym elementem działalności Chóru CMJP II są okolicznościowe koncerty, które przypominają przesłanie św. Jana Pawła II podkreślające rolę kultury w życiu duchowym i społecznym. Chór angażuje się w różnorodne działania na rzecz lokalnych społeczności, przekonując, że śpiew jest doskonałym sposobem na wszechstronny rozwój człowieka.

Poprzez organizację corocznego projektu „PoKolędzie JP2” chór dociera z ciepłym przesłaniem kolęd do ludzi, którzy mogą czuć się osamotnieni i zapomniani, a także inspiruje do dzielenia się talentem i radością śpiewania na co dzień, współpracując z innymi chórami i scholami.

Chór CMJP II ma w repertuarze zarówno utwory Mozarta i Verdiego, jak i muzykę rozrywkową. Koncertował m.in. w Filharmonii Narodowej, Studiu Koncertowym Polskiego Radia, Akademii Muzycznej w Warszawie, w Sali Kongresowej i na Zamku Królewskim, współpracując z orkiestrami Polskiego Radia, Akademii Muzycznej i Wojska Polskiego, z solistami Filharmonii Narodowej, Teatru Wielkiego i Opery Kameralnej, z Polskim Chórem Kameralnym „Schola Cantorum Gedanensis”. Śpiewa na międzynarodowych festiwalach, bierze udział w konkursach chóralnych, zdobywając liczne nagrody w Polsce i za granicą. Jego koncerty transmitowały radio i telewizja, ma w dorobku kilka płyt.

Maria Erdman

organistka i teoretyk muzyki. Ukończyła Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Andrzeja Chorosińskiego oraz studia podyplomowe w Conservatorium van Amsterdam pod kierunkiem prof. Menno van Delfta (klawikord) i prof. Pietera van Dijka (organy).

Występuje z koncertami na festiwalach muzycznych w Polsce i za granicą, jako solistka i kameralistka. Działalność muzyka-wykonawcy łączy z pracą teoretyka, opracowującego źródła repertuaru polskiego oraz publikacje podejmujące zagadnienia wykonawstwa muzyki dawnej.

W roku 2006 zarejestrowała pierwsze w Polsce nagranie na klawikordzie, zrealizowane w wydawnictwie „Acte Préalable” i zawierające „Arie z różnych Autorów zebranych z kancjonału S.S. Klarysek w Starym Sączu z 1768 roku. W 2012 nagrała organowe utwory Feliksa Nowowiejskiego na organach Katedry w Olsztynie, na płycie wydanej przez niemieckie wydawnictwo „Musicom”. Współpracuje z poznańskim zespołem „Musica Maxima”, założonym z inicjatywy prof. dr hab. Aliny Mądry i działającym w ramach Stowarzyszenia „Musica Patria”. Prowadzi jako kierownik muzyczny prawykonania nowo odkrywanych muzykaliów, między innymi dzieł Franciszka Ścigalskiego i J. Paszkiewicza, którego Requiem zarejestrowała z zespołem na płycie w roku 2018. Występuje z muzykami specjalizującymi się w dawnym repertuarze – Karoliną Zych, Justyną Młynarczyk oraz Pawłem Iwaszkiewiczem i Orkiestrą Czasów Zarazy.

Chętnie angażuje się w projekty z pogranicza muzyki dawnej i tradycyjnej. Owocem takiej inspiracji jest nagranie improwizacji klawikordowych na płycie „Pieśni do Świętych Pańskich” z 2011 roku oraz współpraca z Witkiem Brodą i Kapelą Brodów. Od roku 2016 realizuje „Psałterz na psałterz polski” Mikołaja Gomółki z Adamem Strugiem i zespołem „Monodia Polska”, w stylistyce łączącej wykonawstwo tradycyjne z wokalną polifonią Renesansu.

Maria Erdman uczy gry na klawikordzie w Akademii Muzycznej w Krakowie. Prowadzi klasę organów w Zespole Szkół Muzycznych im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Jest wykładowcą Letnich Kursów Metodycznych Muzyki Dawnej w Warszawie.

Monodia Polska

Zespół założony i kierowany przez Adama Struga, kultywuje śpiew tradycyjnych polskich pieśni religijnych i świeckich, w wariantach melodycznych zebranych na Mazowszu (Łomżyńskie, Kurpie Zielone).

Posługuje się skalami muzycznymi starszymi niż temperowana, zachowując dawny strój, emisję i maniery wykonawcze. W kontynuowanej przez Monodię ustnej tradycji są pieśni rycerskie, barokowe piety, śpiewane moralitety z XVIII wieku, romantyczne pieśni dewocyjne oraz utwory nieskodyfikowane, będące wyrazem pobożności ludowej.

Graindelavoix

To formacja specjalizująca się w wykonywaniu muzyki wokalnej średniowiecza i renesansu, która jest już stałym gościem Festiwalu Nowe Epifanie. Wykorzystuje naturalną technikę śpiewu, znana jest z interpretacji nieszablonowych, jednak uzasadnionych muzykologicznie. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień.

Jej założycielem jest Björn Schmelzer – etnomuzykolog, badacz średniowiecznych tradycji wokalnych, a także ich losów w czasach późniejszych. Jest autorem filmów fabularnych i dokumentalnych oraz broszur towarzyszących koncertom i płytom CD. Obecnie pisze książkę o dziesięciu latach doświadczeń z formacją Graindelavoix. Erudyta i eseista, zapraszany też jako wykładowca, został pierwszym „kreatywnym stypendystą muzykologicznym” Festiwalu Muzyki Dawnej i Ośrodka Nauk Humanistycznych Uniwersytetu w Utrechcie (2011).

Björn Schmelzer

Dyrygent i założyciel zespołu Graindelavoix (2006), etnomuzykolog, badacz średniowiecznych tradycji wokalnych, a także ich losów w czasach późniejszych. Jest autorem filmów fabularnych i dokumentalnych oraz broszur towarzyszących koncertom i płytom CD. Obecnie pisze książkę o dziesięciu latach doświadczeń z formacją Graindelavoix. Erudyta i eseista, zapraszany też jako wykładowca, został pierwszym „kreatywnym stypendystą muzykologicznym” Festiwalu Muzyki Dawnej i Ośrodka Nauk Humanistycznych Uniwersytetu w Utrechcie (2011). Co roku koncerty jego zespołu ściągają tłumy słuchaczy na Festiwal Nowe Epifanie.

Jarosław Kilian

Historyk sztuki i reżyser. Od 2016 roku jako dyrektor naczelny i artystyczny prowadzi Teatr Lalka w Warszawie. Jest profesorem Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, gdzie pełni funkcję dziekana Wydziału Reżyserii.

W latach 1999–2010 był dyrektorem artystycznym Teatru Polskiego w Warszawie.

Reżyseruje m.in. opery, widowiska plenerowe, spektakle dla dzieci i przede wszystkim europejską oraz polską klasykę teatralną – wystawił dzieła Słowackiego, Fredry, Moliera, Szekspira, takie jak „Sen nocy letniej”, „Jak wam się podoba”, „Burza” czy „Opowieść zimowa”. Jego spektakl „Ptak zielonopióry” miał premierę w ramach X Festiwalu Nowe Epifanie.

Sławomir Narloch
Reżyser

Student III roku Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie, autor scenariuszy teatralnych i tekstów piosenek. Współzałożyciel i dyrektor niezależnej grupy: Teatr Pijana Sypialnia. Pomysłodawca i producent cyklu plenerowych spektakli „Teatr na leżakach”.

Jego „Wesele” z udziałem orkiestry symfonicznej, chóru, tancerzy i aktorów otrzymało nagrodę za najlepszy debiut reżyserski na TopOff Festival w Teatrze Małym w Tychach. Współpracował również z Filharmonią Kaszubską, gdzie zrealizował widowisko muzyczne „12 opowieści na dobre czasy”, w którym wzięli udział nie tylko zawodowi artyści, ale również mieszkańcy miasta. W ramach X Festiwalu Nowe Epifanie zrealizował spektakl „Oratorium o mleku”.

Katarzyna Minkowska
Reżyserka

Studentka IV roku Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie oraz Wydziału Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiowała również Wiedzę o Teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Pokazywała swoje sceny warsztatowe na 7 Forum Młodej Reżyserii w Krakowie (nagroda ZAIKSu), Internationales Festival für Junges Theater FURORE 2018, Różewicz Open Festiwal w Radomsku, 23 Konfrontacjach Teatralnych w Lublinie oraz na 8 Forum Młodej Reżyserii, gdzie dostała nagrodę Debiut TR.

Poza teatrem interesuje się sztukami wizualnymi, w tym fotografią i performensem. Jej fotografie brały udział w wystawie VIII Warszawskiego Festiwalu Fotografii Artystycznej. W ramach X Festiwalu Nowe Epifanie zrealizowała spektakl „Judasz. Laboratorium epifanii”.

Jan Hussakowski
Reżyser

Aktor, reżyser. Ukończył Wydział Aktorski krakowskiej PWST filii we Wrocławiu. W czasie studiów był związany z Instytutem im. J. Grotowskiego we Wrocławiu, gdzie debiutował w spektaklu „Mauzer” w reż. Theodorsa Terzopoulosa.
Obecnie studiuje na V roku Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie. Debiutował spektaklem „Jakoś to będzie. Spektakl o robotach” na podstawie algorytmów komputerowych (dramaturgia – Hubert Sulima) w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. Reżyserował też m.in. „Reality Show(s) Kabaret o rzeczach strasznych” Przemysława Pilarskiego w Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu, za który otrzymał nagrodę dla najlepszego reżysera na festiwalu m-teatr w Koszalinie 2019.
Był również asystentem Eimuntasa Nekrosiusa przy „Ślubie” w Teatrze Narodowym w Warszawie oraz Mariusza Trelińskiego przy „Halce” w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie. Najnowszym jego spektaklem jest „Antygona w Nowym Jorku” w Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie.

Daria Kopiec
Reżyserka

Absolwentka Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni (2003) oraz PWSFTiT im. Leona Schillera w Łodzi (na Wydziale Operatorskim specjalizacja animacja i filmowe efekty specjalne).

Była stażystką w École Nationale Supérieure des Arts Visuels – La Cambre w Brukseli (2007–2007). Od 2009 roku jest członkiem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Realizuje filmy krótkometrażowe takie jak: „Anunnaki” (2004), „Femme fatale” (2005), „Osiem” (2006), „Zuzanna” (2010), i teledyski: Lady Pank „Dziewczyny dzisiaj z byle kim nie tańczą”, T.Love „Lucy Phere”, dla dzieci: „Kamfora” z płyty „Piosenki do grania na nosie” Teatru Pinokio w Łodzi. Prowadziła warsztaty z animacji stop motion, z pikselacji w ramach polskiej prezydencji na Se-Ma-For European/Asian Express 2011 (w Pekinie, Madrycie, Tokio i w Paryżu). Od lipca 2012 współpracuje z Ośrodkiem „Pogranicze – sztuk, kultur i narodów” w Sejnach. W latach 2008–2012 była reżyserem studenckiej grupy teatralnej Teatr Nieobliczalny Politechniki Łódzkiej. Reżyserowała spektakl „Momo” według Michaela Endego w Teatrze Pinokio w Łodzi (2012).

Monika Kucia
Dziennikarka
Absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej. Dziennikarka, kuratorka, artystka, edukatorka. Autorka Kwartalnika “Przekrój”. Promotorka regionalnych i szlachetnych smaków, projektantka międzynarodowych kulinarnych wizyt studyjnych, łącznik międzynarodowy świata kulinarnego. Od wielu lat organizuje wydarzenia kulturalne promujące polską gastronomię i produkt regionalny.
 
Związana z Festiwalem Nowe Epifanie (wcześniej Gorzkie Żale) od 2014 roku, tu stworzyła formułę wydarzeń  performatywnych wokół kultury kulinarnej, które realizowała w ramach Festiwalu m.in. w Muzeum Etnograficznym w Warszawie, Polin Muzeum Historii Żydów Polskich, U-Jazdowski CSW w Warszawie i w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki, .
Wydarzenia na temat jedzenia i sztuki realizowała także niezależnie w Oslofjordmuseet, Muzeum Toruńskiego Piernika,  Museum of Food and Art w Nowym Jorku czy Theater Basel w Bazylei, gdzie stworzyła performance kulinarny “All inclusive” na inaugurację Festiwalu Culturescapes w 2019 roku.
Adam Strug
Wokalista

Śpiewak i instrumentalista, autor piosenek, kompozytor muzyki teatralnej i filmowej, etnomuzykolog, scenarzysta filmów dokumentalnych.

Reprezentuje nurt zachowawczy w muzyce tradycyjnej – jest depozytariuszem i popularyzatorem polskich pieśni, przekazywanych od pokoleń wyłącznie w tradycji ustnej i wykonywanych w skalach starszych niż powszechnie dziś używana skala dur i moll. W twórczości autorskiej Struga odnajdujemy wątki polskie i obce, ślad jego bliskowschodnich fascynacji muzycznych. Jego piosenki wykonują także inni wokaliści: Stanisław Sojka, Wojciech Waglewski i Mieczysław Szcześniak oraz Janusz Prusinowski Kompania i inne zespoły folkowe.

ZOBACZ
WYDARZENIE