T-shirt z odpowiednim hasłem, symbolem albo zdjęciem może zakomunikować nasze poglądy, zademonstrować sprzeciw albo wyrazić tożsamość. Zakładając taki t-shirt możemy nie wypowiadając jednego słowa afirmować idee, obrażać, wzywać do zjednoczenia się w konkretnej sprawie albo atakować. To całkiem duża moc, jak na bawełnianą koszulkę – pozornie jeden z najbardziej neutralnych elementów ubioru.
„shirtshow” to precyzyjna choreografia na dwoje performerów i kilkadziesiąt t-shirtów, które stają się aktorami: komunikują, zaburzają, manifestują, burzą spokój. W tle: pytanie o to, jaką moc mają dziś polityczne slogany, hasła, gesty i jak można stawiać opór wytwarzanej przez nie przemocy symbolicznej i realnej. Twórcy „shirtshow” zastanawiają się nad mechanizmami rządzącymi sferą publiczną i konfrontują publiczność z sytuacją, kiedy kategoria wolności słowa zaczyna być wykorzystywana do sankcjonowania pojawiania się w przestrzeni publicznej nienawistnych, wykluczających treści.
Po spektaklu odbędzie się dyskusja z artystami i zaproszonymi gośćmi.
Premiera: 11.10.2025 Wiek widza: 16+ Czas trwania: 45 min
Treści wrażliwe
W spektaklu zachodzi interakcja tancerzy z publicznością.
Recenzje
Twórcy stawiają pytania: z jakim hasłem założyć koszulkę w obliczu katastrofy klimatycznej? Jakie hasło wyrazi nasze emocje, sprzeciw wobec wojen, ludobójstwa, postępującej polaryzacji, wzmocnienia sił kapitalizmu i patriarchatu, pogłębiających się nierówności społecznych? Zuzanna Kluszczyńska, Adrianna Łakomiak, didaskalia.pl
Twórcy
Choreografia: Agata Siniarska we współpracy z Ilją Subkoffem Performans: Agata Siniarska, Ilja Subkoff Dramaturgia: Zuzanna Berendt Dźwięk: Ilja Subkoff Współpraca kuratorska: Agata Siwiak Produkcja: Ola Shaya
Spektakl został wyprodukowany przez Centrum Dialogu im. Marka Edelmana na Festiwal Łódź Wielu Kultur i była jednym z wydarzeń otwierających Międzynarodowe Triennale Tkaniny. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca oraz ze środków Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.
„Bioland” podejmuje temat wpływu ludzkości na naszą planetę, łącząc wątki niewoli/uwięzienia, industrializacji i postępu technologicznego, które przekształcą ekosystemy i oddziałują na funkcjonowanie żywych organizmów na całym świecie. Widzki i widzowie są zaproszeni/one do przemyślenia swojego usytuowania w symulacji rozgrywającej się przed nimi. Stawiamy pytania dotyczące pozornej granicy między obserwatorem/ką, a uczestniczącą/ym. Przy zacieraniu granic między spektaklem, eksperymentem, wystawą a wybiegiem, podważamy antropocentryczne założenia, używając fantastycznej, a czasem surrealistycznej soczewki. „Bioland” zaprasza do namysłu nad wzajemną zależnością między ewolucją człowieka a kruchą równowagą życia wszystkich istot na planecie.
„Bioland” to kolaboracja Fundacji Crush On Trash i kolektywu Outrun The Bear z Los Angeles, który tworzą nagradzani choreografowie Megan Doheny i Ilya Nikurov. Spektakl, stworzony pierwotnie dla Kibbutz Contemporary Dance Company, w swojej polskiej odsłonie jest owocem konfrontacji bogatego doświadczenia twórców z ciałami osadzonymi w polskim kontekście freelancerskim. Kolektyw zawodowych tancerzy został stworzony specjalnie na potrzeby projektu.
Nie żyjemy poza sceną, ale w jej ramach, i podlegamy wszystkim okropnościom, które na naszych oczach dotykają zwierzęta. David Wallace-Wells, „The Uninhabitable Earth” („Ziemia nie do życia”)
Po spektaklu odbędzie się dyskusja z artystami i zaproszonymi gośćmi.
Premiera: 2.09.2024, Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie Wiek widza: 12+ Czas trwania: ok. 60 min
Informacje dodatkowe
Tworząc „Bioland”, skupiliśmy się na zrównoważonej produkcji, m.in. minimalizacji odpadów i ponownego wykorzystywania materiałów w zgodzie z ideą less waste. Scenografia została stworzona z niewymiarowych fragmentów sztucznej trawy, która nie miała zbycia, a kostiumy bazują na przerobionych ubraniach z drugiej ręki. To podejście nie tylko podkreśla wartość zrównoważonej produkcji, ale również wzbogaca narrację, ukazując wpływ człowieka na naszą planetę.
Treści wrażliwe
W spektaklu pojawiają się wielokolorowe światła, dynamiczna muzyka, krzyk i blackout. Przedstawienie porusza takie tematy jak kryzys klimatyczny i opresja.
Recenzje
„Bioland” w choreografii Megan Doheny i Ilyi Nikurova jest opowieścią o ponownym zadomawianiu się w świecie ciał, które zostały z niego wyalienowane na drodze technologicznego postępu oraz w wyniku inwazji neoliberalnego kultu samowystarczalności. (…) Pod względem choreograficznym to celebracja niesamowitych – technicznych oraz mimetycznych – możliwości tancerek i tancerzy. (…) w moim odczuciu główna linia dramaturgiczna układa się w opowieśćo poszukiwaniu możliwości odbudowania wspólnoty w tym, co technologicznie zniekształcone i wyalienowane ze świata wielogatunkowych współzależności. Jej spoiwem ma być już nie pragnienie kontroli oraz postępu, a uważność na ludzkich i nie-ludzkich Innych, empatia i troska ulokowane w materialnych, czujących ciałach, działających w poczuciu odpowiedzialności za siebie nawzajem, a także za inne gatunki i materie. Alicja Müller, Taniecpolska.pl
Twórcy
Choreografia: Megan Doheny, Ilya Nikurov – Outrun The Bear Asystentki choreografów: Zuzanna Strugacz, Agata Kamykowska Muzyka: Dylan Tedaldi Reżyseria świateł: Jakub Sztandera Kostiumy: Jakub Wójcik Produkcja: Fundacja Crush On Trash
Obsada: Magda Niedzielska Marta Mietelska-Topór Agata Kamykowska/Zuzanna Strugacz Michał Przybyła Kacper Szklarski
Organizatorzy i współorganizatorzy: Fundacja Crush On Trash i Crush On Stage, Narodowy Instytut Muzyki i Tańca i Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Outrun The Bear, Teatr Łaźnia Nowa i Dom Utopii – Międzynarodowe Centrum Empatii
Premiera spektaklu była dofinansowana przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w ramach programu własnego „Zamówienia choreograficzne – edycja 2024”, finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego”
Zwiastun
Galeria
Fot. Piotr Jaruga, Andrzej Kidaj, Barbara Szydłowska, Michał Zięba
Yintah to w języku rdzennego narodu Wet’suwet’en „ziemia” – słowo oznaczające coś znacznie więcej niż terytorium czy własność: to tysiącletnia duchowa więź, kulturowa tożsamość i system prawny łączący plemienną społeczność z miejscem, które nigdy nie zostało sprzedane ani objęte traktatami kolonialnych władz Kanady.
W centrum filmowej narracji stoją dwie niezwykłe kobiety – Freda Huson i Molly Wickham – dziedziczne strażniczki terytorium Wet’suwet’en, które poświęcają swoje życie ochronie yintah.
Reżyserzy Jennifer Wickham, Brenda Michell i Michael Toledano prowadzą intymną, wieloletnią obserwację od wewnątrz społeczności, dokumentując odwagę, integralność i niezłomność bohaterek w obliczu narastającego nacisku rządu kanadyjskiego i globalnych gigantów przemysłu naftowo-gazowego. Film nie unika pokazania brutalnej rzeczywistości: aresztowań, konfrontacji z siłami porządkowymi i kryminalizacji obrońców ziemi, którzy przestrzegają własnego prawa Wet’suwet’en potwierdzonego wyrokiem sądu najwyższego Kanady w 1997 roku.
Po filmie odbędzie się dyskusja z zaproszonymi gośćmi.
Czas trwania: 110 min Wiek widza: 16+
Od organizatorów
Widownia w Sali Kominkowej Centrum Myśli Jana Pawła II liczy 80 miejsc siedzących. Zachęcamy do wcześniejszego zajmowania miejsc.
Treści wrażliwe
Film zawiera sceny i treści związane z przemocą. Używany jest wulgarny język. Sceny z użyciem broni, głośnymi dźwiękami i krzykiem.
Twórcy
Reżyseria i scenariusz: Brenda Michell, Michael Toledano, Jennifer Wickham Zdjęcia: Michael Toledano Montaż: Ryan Mullins Muzyka: Olivier Alary, Johannes Malfatti Producent: Michael Toledano, Jennifer Wickham
Gatunek: dokumentalny Rok produkcji: 2025 Produkcja: Kanada Napisy: polskie
Nagrody
Millenium Docs Against Gravity 2025 – Grand Prix
Kanadyjski MFFD Hot Docs 2024 – Nagroda publiczności
Kanadyjskie Nagrody Filmowe 2025 – Nagroda za najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny
„Poruszony las” to taneczna instalacja dedykowana do dziecięcej publiczności w wieku od 0 do 2,5 lat. Format spektaklu pozwala dzieciom i ich rodzinom swobodnie poruszać się w przestrzeni, decydując, gdzie chcą się znaleźć w danym momencie, w którym kierunku podążać wzrokiem i zmysłami, aby mogli razem przeżywać wyjątkowe i niepowtarzalne doświadczenia.
„Poruszony las” to propozycja podróży przez zmieniający się ekosystem, w którym mogą pojawiać się wszelkiego rodzaju istoty, kształty, kolory i dźwięki. Miejsce, w którym ożywają ciała i przedmioty, które zaprasza nas do wyobrażenia sobie nowego świata. Jest to powrót do naszej pierwotnej natury, czystego środowiska, prostych emocji, dziecięcego postrzegania prawdziwego życia, bez uprzedzeń i ograniczeń społecznych. Jest to rodzaj gry pomiędzy rodzicami, ich dziećmi a profesjonalnymi tancerzami.
Premiera: 27.12. 2019 Wiek widza: dzieci w wieku 0–2,5 r.ż. i bliscy im dorośli Czas trwania: ok. 35 min
Ważne wskazówki dla widzów
Przed wejściem w przestrzeń spektaklu należy zdjąć buty. Można przynieść obuwie zmienne. Prosimy o niehamowanie naturalnych reakcji dzieci (płacz, śmiech, słowa, gaworzenie, swobodne przemieszczanie się). W spektaklu dochodzi do interakcji z tancerzami i obiektami.
Uczestnictwo w wydarzeniu jest jednoznaczne z udzieleniem zgody na rejestrowanie i wykorzystanie wizerunku swojego oraz dziecka w celach promocyjnych.
Recenzje
Dzięki reżyserii świateł przestrzeń wydaje się magiczna. Anna Janczarek, Aleksandra Salej, Monika Parafiniuk są ubrane w kostiumy uszyte z tego samego materiału, tańczą, w łagodny sposób przechodząc z pozycji do pozycji. Raz wydają się duchami lasu, innym razem ich ruch przypomina miękkie skoki łań. Po zmianie scenografii przyozdabiają się migoczącymi światełkami, niczym świetliki zwabiają oczy dzieci błyskotkami. W końcowej części zapraszają publiczność do zabawy z wykorzystaniem kłębków miękkiego sznurka – oplatają go wokół, przemieszczając się po przestrzeni. Rodziny same mogą animować zabawę w mniejszych grupach.
Spektakl zaczarowuje widzów i wciąga ich do swojego świata łagodnością muzyki, ruchów, kształtów. Jednocześnie jego struktura jest na tyle otwarta, że uwzględnia możliwość przemieszczania się małych widzów. Bardziej chodzi tu o wspólne bycie, dobre spędzenie czasu, nasycenie się atmosferą. Jak to w lesie…
Justyna Czarnota, miesięcznik „Teatr”
Twórcy
Reżyseria i choreografia: Anna Rubirola Współpraca artystyczna: Big Bouncers Collective Scenografia i kostiumy: Maria Alejandre, Estel Cristia Reżyseria światła: Joana Serra Muzyka: Oriol Roca Opiekun artystyczny: Katarzyna Grabińska
Taniec i kreacja (Olsztyński Teatr Tańca): Anna Janczarek, Aleksandra Salej/Paulina Spiel, Monika Parafiniuk/Magdalena Widłak
Nagrody i festiwale
Festiwal Najmłodszych 2021, Poznań
Festiwal Sztuki i Tańca dla Dzieci „Materia i Foremka” 2022, Łódź
Festiwal Pozytywka 2023, Bydgoszcz
Zwiastun
Galeria
Fot. Arek Stankiewicz
Olsztyński Teatr Tańca
Idea powołania Olsztyńskiego Teatru Tańca zrodziła się z potrzeby rozwoju środowiska sztuki tanecznej w Olsztynie. Pierwszym etapem był zrealizowany projekt „Olsztyński Teatr Tańca. Prolog” w ramach Olsztyńskiego Budżetu Obywatelskiego 2019. Pomysłodawcą projektu jest Katarzyna Grabińską oraz Fundacja Tańca i Sztuki ARToffNIA. Obecnie OTT działa w stałej współpracy z jednostkami Samorządu Województwa, realizując całoroczne działania: produkcje artystyczne i prezentacje spektakli, rezydencje artystyczne oraz działania edukacyjne – otwarte warsztaty i próby, spotkania z publicznością.
Sienkiewicz, sięgając po dzieje starcia Polski z potęgą Zakonu Krzyżackiego, stworzył opowieść, która szybko stała się czymś więcej niż tylko lekcją historii. Na podstawie średniowiecznych kronik zbudował pełen rozmachu obraz walki, lojalności i narodowego oporu w czasach, gdy Polacy sami potrzebowali symbolicznego wsparcia.
W centrum opowieści umieścił jednak także poruszającą historię miłości Zbyszka i Danusi – intymną i emocjonalną oś narracji, która dodaje powieści ludzkiego wymiaru. „Krzyżacy” to nie tylko literacki klasyk, ale także manifest nadziei i siły kulturowej, która przetrwała mimo politycznego zniewolenia.
Reżyserię powierzono Janowi Klacie, jednemu z najważniejszych polskich reżyserów teatralnych, od lat obecnemu zarówno na polskich, jak i międzynarodowych scenach. W swoim dorobku ma ponad trzydzieści spektakli i wiele prestiżowych nagród, w tym Paszport „Polityki”, Złotego Yoricka oraz Nagrodę im. Konrada Swinarskiego. Jego prace były wielokrotnie prezentowane i wyróżniane na festiwalach teatralnych w kraju i za granicą.
Adaptację przygotowała we współpracy z Janem Klatą Ishbel Szatrawska – dramatopisarka doceniana zarówno przez jurorów, jak i publiczność. W 2023 roku została laureatką Nagrody Wawrzyn – Literackiej Nagrody Warmii i Mazur, zdobywając zarówno nagrodę główną, jak i nagrodę czytelników. Współpracowała z wieloma instytucjami w Polsce i Europie, zdobywając stypendia i nagrody, m.in. w ramach programów DRAMATOPISANIE, Stiftung Genshagen czy Landis & Gyr Stiftung.
Po spektaklu odbędzie się dyskusja z artystami i zaproszonymi gośćmi.
Premiera: 13.09.2025 Wiek widza: 16+ Czas trwania: ok. 2 godz. 40 min (z przerwą)
Treści wrażliwe
W spektaklu jest poruszona wojny, religii, śmierci, przemocy fizycznej i seksualnej Użyte środki: głośna muzyka i dźwięki, wulgarny język, broń biała
Recenzje
Świetny koncept producencki, znakomicie wybrany zespół realizatorów, fantastyczna ekipa aktorska i tytuł przyciągający uwagę. Olsztyńscy „Krzyżacy” Jana Klaty są jak rekonstrukcja bitwy pod Grunwaldem – wiadomo, że nasi wygrają. Dariusz Kosiński, „Tygodnik Powszechny”
Bitwa pod Grunwaldem w finale Krzyżaków Jana Klaty to rodzaj narodowego guilty pleasure. Napompowane kostiumami Mirka Kaczmarka postaci kotłują się niczym amerykańscy futboliści, atakując niezdarnie chwytami rodem z Tekkena. Srebrne puchowe kurtki błyszczą w ostrym świetle koncertowych reflektorów, ciosy karate tną przestrzeń na przemian z uderzeniami slow motion i imitującymi jazdę konną podskokami w stylu Monty Pythona. A wszystko to przy szczęku mieczy, akompaniamencie ostrych gitarowych riffów i dudniącym echu stadionowych okrzyków. Mało? W centrum tłumu walczą członkowie Bractwa Rycerskiego Warmińska Dzika Kompania – w pełnym rynsztunku. Anna Jazgarska, „Teatr”
Od groteski do powagi, od dramatu do ironii, Klata bezustannie żongluje formą rozładowując sceniczne napięcie celową parodią, odzierając patriotyczny i bogobojny patos ze sztucznej fanfaronady. Pozwala z dystansem przyjrzeć się narodowym uprzedzeniom, religijnej dewocji, ludzkim namiętnościom czy wreszcie tak bliskiemu nacjonalistycznej bucie chwytaniu za szabelkę. A przecież w przyciętym Sienkiewiczowskim tekście nie zmienia ni litery. Na czoło wysuwa miłosny wątek szarmanckiego, z lekka narwanego Zbyszka z Bogdańca (Maciej Cymorek) oraz zwiewnej Danusi „the best” Jurandówny (Agnieszka Giza-Gradowska), by na tle ich tragicznej miłości wybrzmiały grzechy i okrucieństwa zakonu krzyżackiego. Marek Zajdler, Nasz Teatr
To dobry spektakl, którym olsztyński teatr może się słusznie chwalić. Solidny, porządnie zrobiony i przemyślany, dostarczający rozrywki i dający miejscami do myślenia. Klata po raz kolejny odczytuje krążące aktualnie w obiegu nastroje i wytyka polskie bolączki. Eryk Maciejowski, dwutygodnik.com
Twórcy
Adaptacja powieści Henryka Sienkiewicza i dramaturgia: Jan Klata, Ishbel Szatrawska Reżyseria, opracowanie muzyczne: Jan Klata Scenografia, kostiumy, reżyseria świateł: Mirek Kaczmarek Choreografia: Maćko Prusak Projekcje wideo: Natan Berkowicz Asystent scenografa: Michael Siwicki Konsultacje wokalne: Rafał Gajewski Inspicjentka, suflerka, asystentka reżysera: Agata Żuczkowska
Obsada: Maciej Cymorek Marian Czarkowski Kamil Drężek (gościnnie) Agnieszka Giza-Gradowska Grzegorz Gromek Radosław Hebal Marcin Kiszluk Aleksandra Kolan Maciej Mydlak Paweł Parczewski Krzysztof Plewako-Szczerbiński Wojciech Rydzio Małgorzata Rydzyńska Cezary Studniak (gościnnie) Mikołaj Trynda Marcin Tyrlik Zuzanna Wicka (gościnnie)
Z gościnnym udziałem Bractwa Rycerskiego Warmińska Dzika Kompania
„Dzieci potrzebują rodziców jako przywódców stada, którzy pomogą im odnaleźć się w puszczy życia – dokładnie tak samo jak młode wilczki”. Jesper Juul, „Rodzic jako przywódca stada. Pełne miłości przywództwo w rodzinie”
„InstynkTY” w reżyserii wysoce cenionej w kraju i za granicą za projekty dla dzieci Alicji Morawskiej-Rubczak i choreografii Moniki Kiwak to spektakl dedykowany najmłodszym widzom (0–3 r.ż.) i bliskim im dorosłym. Spektakl jest ruchową odpowiedzią na pytanie, co łączy ludzi i zwierzęta. Jak budujemy bliskość, tworzymy dom, poszukujemy? Poprzez ruch, działania z obiektami, światłem, dźwiękiem chcemy wciągnąć bardzo małe dzieci oraz bliskich im dorosłych do współdziałania opartego o to, co łączy (a jednocześnie współcześnie tak bardzo oddala) ludzi ze światem zwierząt – INSTYNKT. Jak w tak dorosłym temacie spotkać się z bardzo małym dzieckiem? – tylko i wyłącznie w zaufaniu i wierze w to, że poznawanie świata poprzez ruch, doświadczanie go, rozwój w działaniu są czymś naturalnym – dla dzieci, ich bliskich oraz osób zawodowo zajmujących się tańcem. Z pełną akceptacją i w otwarciu na każdą z obecnych osób – tworzyć będziemy opowieść bez słów o spotkaniach, działaniach i relacjach, które leżą w naszej naturze, które każda z istot tworzy od urodzenia. Spektakl zaprasza do bezpiecznej, przytulnej przestrzeni, w której rodziny będą mogły swobodnie eksplorować budowany z ciał i kostiumów tancerzy, sensoryczny świat. Wielość barw i faktur, łagodna muzyka oraz wyważone, włączające do współbycia działania, stworzone zostały w oparciu o wieloletnie doświadczenie twórców spektaklu w realizacji spektakli dla bardzo małych dzieci. „InstynkTY” – spektakl z nurtu nowej choreografii – czerpie inspirację ze splotu dzikości przyrody i człowieka. Jego centralnym założeniem jest chęć podzielenia się z publicznością pięknem i niezwykłością zjawisk natury oraz zachęcenie do przyglądania się otaczającej rzeczywistości jako przestrzeni magii i pięknych relacji.
Premiera: 13.12.2022 Wiek widzów: dzieci w wieku 0–3 r.ż. i bliscy im dorośli Czas trwania: do 45 min + kwadrans zabawy z dziećmi po spektaklu
Ważne wskazówki dla widzów
„InstynkTy” to kameralna przestrzeń, w której tancerki i tancerze towarzyszą dzieciom i dorosłym (uwaga: zachodzi dobrowolna interakcja). W spektaklu dorośli współdziałają z dziećmi. W przestrzeń spektaklu wchodzimy bez butów. Możliwe jest swobodne przemieszczanie się. Prosimy dorosłych, żeby przez cały czas towarzyszyli dzieciom, postarajmy się również wszyscy dbać o swoje bezpieczeństwo i komfort. Bardzo ważne jest dla nas niehamowanie naturalnych reakcji naszych najmłodszych widzów (śmiech, słowa, gaworzenie, a nawet płacz są dla nas wyrazem emocji i bardzo zależy nam na tym, by dzieci mogły wyrażać je w sposób swobodny). Jeżeli dziecko poczuje dyskomfort można z nim wyjść i wrócić w każdej chwili. Prosimy, aby w trakcie przedstawienia nie spożywać pokarmów i napojów oraz o wyłączenie telefonów komórkowych i nierobienie zdjęć.
Uczestnictwo w wydarzeniu jest jednoznaczne z udzieleniem zgody na rejestrowanie i wykorzystanie wizerunku swojego oraz dziecka w celach promocyjnych.
Recenzje
To, o co chodzi w teatrze najnajów: inicjacja, animacja i na koniec partycypacja, zostało tu w całej swej pełni zrealizowane (…) Juliusz Tyszkia, teatralny.pl
Obsada: Evelyn Blue Kacper Bożek Momoko Den Bartosz Dopytalski Julia Hałka Patryk Jarczok Jerzy Kaźmierczak Zbigniew Kocięba Katarzyna Kulmińska Dominik Kupka Daniel Michna JinWoo NamKung Katarzyna Rzetelska Sandra Szatan Zofia Tomczyk Emily Wong-Adryańczyk
Nagrody
Wyróżnienie Jury Młodych na Festiwalu Korczak Dzisiaj: „za odwagę we współtworzeniu teatru, który dopiero raczkuje; kreowanie bezpiecznej przestrzeni dla najmłodszych dzieci, aby mogły być sobą i jednocześnie dostarczanie starszemu widzowi nowych doświadczeń i wrażeń; pełne zaufanie dzieciom i ich instynktom”.
W kategorii „najlepsze przedstawienie dla dzieci/młodzieży” miesięcznika „Teatr” spektakl „InstynkTY” wyselekcjonowała Justyna Czarnota, pedagożka teatru, trenerka i menadżerka kultury, w ten sposób uzasadniając swój wybór: „InstynkTY” w reż. Alicji Morawskiej-Rubczak z Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu zaskakują obecnością ośmiu osób na scenie, co stanowi przyjemny oddech od małych spektakli najnajowych. Wszyscy utrzymują wspaniały i naturalny kontakt z widownią – i wzrokowy, i fizyczny, a jednocześnie proponują momenty intensywne ruchowo, co jest rzadkością w teatrze dla takich maluchów.
Zwiastun
Galeria
Fot. Andrzej Grabowski
Polski Teatr Tańca
Polski Teatr Tańca od ponad pięciu dekad systematycznie buduje swoją pozycję jako jedna z najważniejszych instytucji sztuki tańca w Polsce, rozwijając działalność artystyczną, edukacyjną i producencką o zasięgu zarówno krajowym, jak i międzynarodowym. Powstały w 1973 roku z inicjatywy Conrada Drzewieckiego — wybitnego choreografa i reformatora polskiego tańca, którego setna rocznica urodzin przypadnie w 2026 roku — Teatr już od początku był pionierem nowych metod twórczych, łącząc nowatorskie myślenie o ruchu z rozbudowaną działalnością repertuarową i edukacyjną. Jego nieprzerwana działalność, unikatowa w skali kraju, stworzyła podwaliny współczesnej polskiej sceny tańca, a kolejne pokolenia artystów i widzów wychowywały się na spektaklach oraz programach rozwijanych przez PTT.
Dziś Teatr pozostaje instytucją o ugruntowanej tradycji, łączącą wieloletnie doświadczenie z aktualną, progresywną wizją sztuki tańca. Co roku realizuje premiery o wysokim stopniu złożoności produkcyjnej, projekty choreograficzne dla telewizji, performanse w przestrzeni miejskiej oraz inicjatywy twórcze i edukacyjne, angażujące różne grupy odbiorców. Intensywnie pracuje z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi oraz środowiskami artystycznymi, prowadząc warsztaty mistrzowskie, programy rezydencyjne, cykle spotkań oraz międzynarodowe działania animacyjne. Jednocześnie rozwija współpracę z wybitnymi choreografami z Polski i świata, a jego spektakle prezentowane są regularnie na międzynarodowych festiwalach i scenach, m.in. w Europie i Azji. Teatr ma na koncie liczne tournées zagraniczne, w tym największe w swojej historii tournée w Chinach, obejmujące prezentacje w najważniejszych ośrodkach teatralnych regionu.
Cat, Fouad, Antoine i Sami to czwórka przebojowych dwunastolatków, których łączy przyjaźń, pragnienie ocalenia okolicznej rzeki i marzenie, by znowu w niej popływać. Pewnego dnia wpadają na szalony pomysł, by… podpalić fabrykę będącą źródłem zanieczyszczeń wody. Kiedy ich misternie obmyślony plan nie wypala i pierwsza próba kończy się niepowodzeniem, drużyna przyjmuje w swoje szeregi szkolnego outsidera, Aimé, który od zawsze marzył, by stać się częścią jakiejś paczki. Jak jego pomysły wpłyną na losy całego przedsięwzięcia? Czy bezkompromisowemu gangowi uda się przywrócić krystalicznie czystą wodę w rzece? A przy tym nie stracić świeżo zbudowanej przyjaźni?
Pierre Salvadori, znany z inteligentnych komedii, łączy konwencję baśniową ze społecznym realizmem, tworząc film o przyjaźni, pierwszej miłości i poszukiwaniu tożsamości. Z wyczuciem portretuje różnorodne charaktery młodych bohaterów – od syna żandarma po dziecko więźnia – nie unikając pokazania moralnej niejednoznaczności ich wyborów. To zaangażowany ekologicznie obraz wolny od moralizatorstwa, który z humorem i wrażliwością przemawia do widzów w każdym wieku.
Po filmie odbędzie się dyskusja z zaproszonymi gośćmi.
Czas trwania: 104 min Wiek widza: 9+
Od organizatorów
Widownia w Sali Kominkowej Centrum Myśli Jana Pawła II liczy 80 miejsc siedzących. Zachęcamy do wcześniejszego zajmowania miejsc.
Treści wrażliwe
Film zawiera sceny i treści związane z przemocą. Uwaga na głośne dźwięki i krzyk.
Twórcy
Reżyseria: Pierre Salvadori Scenariusz: Pierre Salvadori, Benoît Graffin Zdjęcia: Julien Poupard Montaż: Isabelle Devinck Muzyka: Pierre Gambini Producent: Philippe Martin, David Thion Produkcja: Les Films Pelléas, Tovo Films, Gaumont, France 2 Cinéma
Tytuł oryginału: La petite bande Gatunek: aktorski Rok produkcji: 2022 Kraj produkcji: Francja Język: francuski Lektor: polski
Główna obsada: Paul Belhoste Mathys Clodion-Gines Ayme Medeville
Nagrody
Just Film 2022 (Tallin, Estonia) – Nagroda Jury Dziecięcego podczas Tallinn Black Nights Film Festival
Cinehill Film Festival 2023 (Motovun, Chorwacja) – nagroda publiczności
To opowieść o pocałunku jako geście, który potrafi opowiadać. Czy pocałunek może mówić? Czy może być jednocześnie opowieścią i działaniem ust, słowem i ustami? Czy pocałunek może być komunikatem, który niesie w sobie historię, napięcie, hierarchię, zgodę i przemoc?
Pocałunek jest momentem zawieszenia pomiędzy wchłonięciem a oddaniem, pomiędzy zachwytem a zagrożeniem. To akt, w którym można doświadczyć zarówno bliskości, jak i unicestwienia. W tym prostym geście ujawniają się nie tylko mechanizmy władzy, pragnienia, dominacji, ale także czułości i współistnienia.
„kiss to tell” koncentruje się na relacji między cielesnością a opowieścią o tym, jak ciało staje się narratorem. Przygląda się pocałunkowi nie jako romantycznemu symbolowi, lecz jako przestrzeni, w której spotykają się przeciwieństwa: brutalność i delikatność, zachwyt i przemoc, cisza i opowieść.
Pocałunek przestaje być tylko gestem miłości, a zaczyna opowiadać.
Po premierowym pokazie odbędzie się dyskusja z artystą i zaproszonymi gośćmi. Rozmowa będzie tłumaczona na polski język mówiony.
Premiera: 12.03.2026 Wiek widza: 16+ Czas trwania: ok. 40 min
Treści wrażliwe
W performansie zachodzi interakcja z publicznością.
Twórcy
Koncepcja i performans: Daniel Kotowski Tłumaczenie jako część performansu: Weronika Szymańska-Gątarek
Performans „kiss to tell” jest rozwinięciem poszukiwań rozpoczętych w procesie badawczym Daniela Kotowskiego zatytułowanym „kiss”, który odbył się w ramach Festiwalu Nowe Epifanie.
Trylogia autorstwa Petera Wohllebena pozwala twórcom budować familijną, wielowarstwową oraz wielowątkową opowieść o synergii, wspólnocie i odpowiedzialności za tę wspólnotę. Wycieczka przez las z aktorami – przewodnikami jest czasem, w którym możemy wyciszyć dźwięki miasta i wsłuchać się w odgłosy natury – zobaczyć, że wyprawa do tej krainy może dostarczyć tyle emocji, co lot na Księżyc. Po wizycie w teatrze niepozorny spacer po lesie już nigdy nie będzie taki sam.
Po spektaklu odbędzie się dyskusja z zaproszonymi gośćmi.
Premiera: 30 września 2023 Wiek widza: 7+ Czas trwania: 60 min (bez przerwy)
Ważne informacje
Uczestnictwo w wydarzeniu jest jednoznaczne z udzieleniem zgody na rejestrowanie i wykorzystanie wizerunku swojego oraz dziecka w celach promocyjnych.
Treści wrażliwe
W spektaklu użyto wielokolorowych świateł. Poruszany jest temat śmierci zwierzęcia. Na scenie pojawia się strzelba.
Recenzje
Spektakl jest nie tylko wydarzeniem artystycznym, ale także wyjątkowym doświadczeniem wyrażonym poprzez różnorodne kolory, materiały i tekstury. Dzięki świeżemu, nowatorskiemu podejściu na plastyczno-techniczną oprawę przestrzeni teatralnej na premierowe widowisko nie można jedynie patrzeć przez pryzmat klasycznej kreacji artystycznej. Spektakl jawi się jako żywy organizm, czerpiący swą siłę z nieskrępowanej kreatywności, otwartości wobec formy czy bliższej odległości między aktorem i widzem (w sztuce nie istnieje tzw. czwarta ściana, która oddziela widza od aktorów).
Klaudia Stępień-Kowalik, plasterlodzki.pl
Twórcy
Na podstawie tekstów Petera Wohllebena
Adaptacja: Łukasz Zaleski Reżyseria: Gabriel Gietzky Scenografia: Grupa MIXER Muzyka: Marcin Nenko Choreografia: Szymon Michlewicz-Sowa Reżyseria świateł: Karolina Gębska
Obsada: Łukasz Batko, Łukasz Bzura, Krzysztof Ciesielski/Filip Wawrecki, Małgorzata Krawczenko, Żaneta Małkowska, Jagoda Zimała, Paweł Pacyna, Anna Sztuder-Mieszek, Dominika Hudziec, Anna Woźniak-Płacek
Zwiastun
Galeria
fot. Tomasz Ogrodowczyk
Teatr Pinokio w Łodzi
Teatr Pinokio w Łodzi to miejsce wykraczające poza ramy tradycyjnej instytucji kultury. Naszą misją jest przygotowywanie spektakli repertuarowych oraz działań z pogranicza różnych dziedzin twórczości dla widzów w każdym wieku, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb dzieci i młodzieży. Tworzymy propozycje artystyczne dla osób zarówno z regionu łódzkiego, jak i całej Polski. Prezentujemy je na scenach Teatru przy ulicy Sienkiewicza 75/77 w Łodzi oraz na ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach i przeglądach teatralnych. Prowadząc nowatorskie działania z dziedziny edukacji kulturalnej, pomagamy widzom w stawianiu zarówno pierwszych, jak i kolejnych kroków w fascynującym świecie kultury i sztuki. W naszej ofercie znajdziecie Państwo przedstawienia dla „najnajów”, dzieci w wieku szkolnym i młodzieży. Nie brakuje również propozycji okołoteatralnych, tj. warsztatów, ferii, festiwali, koncertów, programów animacyjno-edukacyjnych.
Poprzez studiowanie źródeł historycznych i instrumentów, które przetrwały do naszych czasów, możemy niemalże w pełni odtworzyć brzmienie muzyki sprzed 300 lat – ale czy potrafimy odtworzyć emocje, które wzbudzała? Ten wyjątkowy projekt obiera za punkt wyjścia traktat o kompozycji Marca-Antoine’a Charpentiera z 1686 roku, w którym to autor pisze o emocjonalnej charakterystyce różnych tonacji. Zamiast prezentować to, co zwykle uznajemy za kompletne utwory muzyczne, Liam Byrne i Jonas Nordberg snują fantazję o różnorodnym repertuarze, jaki dwaj przyjaciele, zaszyci w jednej z komnat Wersalu, mogliby eksplorować w trakcie wieczoru, łącząc części i fragmenty ze względu na podobieństwo ich pejzaży emocjonalnych oraz prowadząc wspólną nić przez utwory, które zazwyczaj nie były przeznaczone do wykonywania obok siebie. Artyści poszukują fragmentów operowych kompozycji Lully’ego w przeznaczonej na violę muzyce Marais, śladów tańców dworskich w delikatnej muzyce lutniowej Roberta de Visée, splatając te wszystkie elementy w jeden wieczór kameralnego muzykowania zanurzonego w historii, ale zarazem nowatorskiego w swojej formule.
Grupując utwory w bloki według konkretnych emocji, Liam i Jonas otwierają przed słuchaczami inne „drzwi” do XVII-wiecznej muzyki. Ta nowa perspektywa jest zdecydowanie mniej skrępowana historycznymi wymogami czy uczonymi tekstami, jej bezpośredniość i skupienie na ekspresji pozwala na głębsze wczucie się w utwory. Artyści dają tym samym mówić muzyce samej za siebie.
Czas trwania: 70 min (z przerwą)
Ważne informacje
Miejsce leżące – bilet umożliwia uczestnictwo w koncercie w strefie leżącej. Możesz zabrać ze sobą matę lub koc i doświadczyć muzyki w komfortowej, niestandardowej formie.
Przed koncertem, o godz. 17.45, zapraszamy na specjalne oprowadzanie po Galerii Sztuki Dawnej. Oprowadzanie zawiera się w cenie biletu, jednak liczba miejsc jest ograniczona. Aby wziąć udział w oprowadzaniu prosimy o wiadomość na adres: projektykulturalne@mnw.art.pl
Od niewielkiego bagna Europy do światowego imperium handlu i sztuki. W jaki sposób mieszkańcy nowożytnych Niderlandów wydzierali morzu Ziemię, żyjąc w nieustannym obliczu katastrofy naturalnej? Podczas oprowadzania po Galerii Sztuki Dawnej prześledzimy rozwój gospodarczy powstałej na przełomie XVI i XVII w. Republiki Siedmiu Zjednoczonych Prowincji oraz przyjrzymy się bliżej martwej naturze, czyli gatunkowi malarskiemu przeżywającemu na tych terenach prawdziwy rozkwit. Czy umieszczenie na płótnie kwiatów i owoców miało świadczyć o bogactwie właściciela, czy niosło znaczenie symboliczne? Zwrócimy uwagę na kolonialne źródło bogactwa Republiki oraz na konsekwencje wprowadzenia nowej religii – protestantyzmy.
a-moll (tendre et plaintif) Robert de Visée (ok. 1660–1732) – Prélude (z MS Vaudry de Saizenay) Marin Marais (1656–1728) – Prélude (ze zbioru Pièces de viole, księga 3, nr 11) Robert de Visée – Allemande Marin Marais – Sarabande, nr 4
D-dur (joyeux et très guerrier) Marin Marais – Prélude (ze zbioru Pièces de viole, księga 1) Allemande et Double Gigue
h-moll (solitaire et mélancolique) Marin Marais – Sarabande (ze zbioru Pièces de viole, księga 2, nr 88) Tombeau pour Monsieur Lully, nr 95 Menuet, nr 92
G-dur (doucement joyeux) Marin Marais – Prélude (ze zbioru Pièces de viole, księga 3, nr 92) Nr 92 François Couperin (1668–1733) – Les Barricades mystérieuse Marin Marais – Sarabande grave, nr 99 Le Sieur de Machy (1655–1700) – Gavotte en rondeau (ze zbioru Pièces de viole) Robert de Visée – Chaconne
A-dur (joyeux et champetre) Le Sieur de Machy – Prélude (ze zbioru Pièces de viole) Gavotte Sarabande Menuet
e-moll (effemmé, amoureux, et plaintif) Robert de Visée – Prélude Marin Marais – Prélude (ze zbioru Pièces de viole, księga 2, nr 96) Sarabande à l’Espagnole, nr 101 Passacaille, nr 105
Dobroduszna i głucha staruszka Marion Leatherby pewnego dnia zostaje oddana przez swojego syna Galahada do domu starców. Ośrodek o nazwie Przybytek Światła prowadzą twardą ręką Doktor Gambit ze swoją żoną. Ekscentryczne pensjonariuszki w zasadzie pozbawione są wszelkich swobód. Ale ferment rewolucji narasta, bunt staruszek jest nieunikniony. Nadchodzi prawdziwa apokalipsa. To surrealistyczna opowieść na podstawie książki Leonory Carrington o odzyskiwaniu wolności przedstawiona przez wędrowny teatr z fragmentów starego świata.
Premiera: 22.04.2023 Wiek widza: 16+ Czas trwania: 165 min (z przerwą)
Treści wrażliwe
W spektaklu jest poruszona tematyka wiary, religii i zabobonów.
Recenzje
„Trąbka do słuchania” to duży, świetnie zespołowo zagrany, przygotowany z rozmachem, bardzo energiczny spektakl, w przewrotny sposób dowartościowujący starość: jako czas, kiedy można – choć zabrzmi to banalnie, wtórnie – rozpocząć życie na nowo. Na własnych zasadach i na przekór. Kamil Bujny, teatrologia.info
„Trąbka” nie jest opowieścią z prostym przesłaniem, choćby takim, że warto szukać wyjścia poza myślenie o starości jako samotnym oczekiwaniu na śmierć. Tym, co jest w niej ciekawe w kontekście przedstawiania na scenie osób w podeszłym wieku – co zdarza się tak samo rzadko w teatrze jak i w innych mediach audiowizualnych, zwłaszcza tych związanych ze sferą kultury popularnej – jest zaoferowanie dla ich reprezentacji estetyki, która afirmuje cechy zazwyczaj konotowane negatywnie. Zuzanna Berendt, didaskalia.pl
„Trąbka…” to również opowieść o inicjacji w najskrytsze tajemnice bytu, i zarazem projekt rewolucyjnej przemiany, która ma przywrócić pierwotną harmonię życiu na Ziemi po wielkiej katastrofie. (…) Reżyserka i jej zespół uruchamiają potężny arsenał scenicznych środków, by stworzyć oryginalny, kipiący bogactwem form świat, który działa według reguł surrealistycznej wyobraźni. Rzeczy znaczeniowo odległe nieoczekiwanie łączą się w integralną całość: bajeczne kostiumy autorstwa Marty Szypulskiej zrastają się z ciałami aktorów w dziwne, hybrydowe twory, determinując zarazem zakres ich możliwości ruchowych. Jolanta Kowalska, miesięcznik „Teatr”
W barwnym, przekomicznym, pozszywanym z nonsensów spektaklu oglądamy mistrzowskie popisy aktorskie całej obsady – każda kolejna zabierająca głos postać na moment przyćmiewa swym blaskiem wszystkich pozostałych, by po chwili zrobić miejsce dla kolejnej gwiazdy. Energią przepływającą przez scenę można byłoby obdzielić kilka przedstawień. Wszystko to nie oznacza jednak, że Weronika Szczawińska i Paweł Wawer jr stworzyli spektakl, który stanowi czystą rozrywkę i nic ponad to. „Trąbka do słuchania” to pozytywne puszczenie oczka do starości, do upływającego nieubłaganie czasu, który wiele odbiera, ale też i wiele daje w zamian. Katarzyna Mikołajewska, Gazeta Wyborcza – Wrocław
Twórcy
„Trąbka do słuchania” na podstawie książki Leonory Carrington, tłumaczenie Maryna Ochab
Reżyseria: Weronika Szczawińska Adaptacja, dramaturgia, współpraca reżyserska, opracowanie muzyczne: Piotr Wawer jr Scenografia, kostiumy, światło: Marta Szypulska Kompozycje, aranżacje: Julia Gadzina Choreografia: Alicja Czyczel Inspicjentka: Katarzyna Krajewit Asystentka reżyserki: Anna Kieca Realizacja światła: Jan Sławkowski
Obsada: Biskup – Mariusz Bąkowski Marion – Anna Błaut Maude, Weronika, Galahad, Muriel, Robert, chórzysta – Krzysztof Boczkowski Christabel, chórzyst – Elżbieta Golińska Dona Rozalinda, Zam Pollum, Noiram – Anna Kieca Natasza, Pontefact, chórzysta – Dominika Probachta Van Tocht, Anubet, chórzysta – Beata Rakowska Anna, chórzysta – Irena Rybicka Dr Gambit, Marlborough, chórzysta – Dominik Smaruj Georgina, chórzysta – Jolanta Solarz-Szwed Markiza, Dominico – Magdalena Taranta Carmela, chórzysta – Lina Wosik Pani Gambit, bard/listonosz Taliessin – Julia Gadzina
Zwiastun
Galeria
Fot. Natalia Kabanow
Wrocławski Teatr Współczesny
W ofercie WTW są zróżnicowane spektakle, wyreżyserowane przez czołowych polskich reżyserów teatralnych, m.in. Weronikę Szczawińską, Katarzynę Kalwat, Agnieszkę Jakimiak i Marcina Libera, które powstały na podstawie książek autorstwa Eleny Ferrante („Genialna przyjaciółka”), Annie Ernaux („Młody mężczyzna”), Leonory Carrington („Trąbka do słuchania”), Stanisława Lema („Kongres futurologiczny”), Kurta Vonneguta („Rzeźnia numer 5”).
Żaden człowiek nie jest samoistną wyspą; każdy stanowi ułomek kontynentu, część lądu. Jeżeli morze zmyje choćby grudkę ziemi, Europa będzie pomniejszona, tak samo jak gdyby pochłonęło przylądek, włość twoich przyjaciół czy twoją własną. Śmierć każdego człowieka umniejsza mnie, albowiem jestem zespolony z ludzkością. Przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon: bije on tobie. John Donne, tłum. Stanisław Barańczak
„Żaden człowiek nie jest samoistną wyspą”– program koncertu zawdzięcza wierszowi Johna Donne’a nie tylko tytuł, ale także zasadniczy kształt. Piękno tego tekstu bierze się z rozmyślań nad więzami łączącymi ludzkość oraz nad uczuciem straty. Podmiot liryczny stwierdza, że żadna jednostka nie funkcjonuje w izolacji, lecz jest integralnym elementem szeroko pojętego kolektywu jednostek. Wiersz porównuje tę wspólnotę do kontynentu, a każdego człowieka do jego części – fragmentu większej całości.
Wszyscy i wszystko jest ze sobą powiązane i – co ciekawe – tego poczucia możemy doszukać się również w muzyce późnego renesansu (około 1600 roku). W programie koncertu znalazły się głównie utwory ze zbioru opracowanego na terenach dzisiejszej Polski, leżących nad Morzem Bałtyckim obejmujących między innymi Gdańsk, pobliską Oliwę oraz Braniewo (funkcjonujące wówczas pod nazwą Braunsberg) – dawną stolicę Warmii i istotny ośrodek portowy. Po licznych historycznych perypetiach tabulatura braniewsko-oliwska trafiła w końcu do kolekcji Litewskiej Akademii Nauk w Wilnie, gdzie znajduje się do dziś.
Repertuar zawarty w zbiorze ma zdecydowanie międzynarodowy charakter. Pośród znanych autorów znajdują się słynni uczniowie wielkiego weneckiego organisty, Andrei Gabrielego: jego siostrzeniec Giovanni, Niemiec Hans Leo Hassler oraz flamandzki kompozytor Jacob Regnart, tworzący w Austrii i Czechach, a także Petrus de Drusina, związany ze stolicą Pomorza. Gdyby chcieć ująć to w skrócie, program koncertu obejmuje przegląd najpiękniejszej muzyki z Włoch, Hiszpanii, Niemiec, Francji, Anglii i Polski, powstałej około 1600 roku.
Czas trwania: 60 min
Ważne informacje
Miejsce leżące – bilet umożliwia uczestnictwo w koncercie w strefie leżącej. Możesz zabrać ze sobą matę lub koc i doświadczyć muzyki w komfortowej, niestandardowej formie.
Przed koncertem, o godz. 17.45, zapraszamy na specjalne oprowadzanie po Galerii Sztuki Dawnej. Oprowadzanie zawiera się w cenie biletu, jednak liczba miejsc jest ograniczona. Aby wziąć udział w oprowadzaniu prosimy o wiadomość na adres: projektykulturalne@mnw.art.pl
Od niewielkiego bagna Europy do światowego imperium handlu i sztuki. W jaki sposób mieszkańcy nowożytnych Niderlandów wydzierali morzu Ziemię, żyjąc w nieustannym obliczu katastrofy naturalnej? Podczas oprowadzania po Galerii Sztuki Dawnej prześledzimy rozwój gospodarczy powstałej na przełomie XVI i XVII w. Republiki Siedmiu Zjednoczonych Prowincji oraz przyjrzymy się bliżej martwej naturze, czyli gatunkowi malarskiemu przeżywającemu na tych terenach prawdziwy rozkwit. Czy umieszczenie na płótnie kwiatów i owoców miało świadczyć o bogactwie właściciela, czy niosło znaczenie symboliczne? Zwrócimy uwagę na kolonialne źródło bogactwa Republiki oraz na konsekwencje wprowadzenia nowej religii – protestantyzmy.
I Jacob Regnart (1540–1599) – Hertzlich thut mich erfrewen Anonim – Vulnerasti cor meum Anonim – Tanz Orlando di Lasso (1532–1594) – Bon jour, mon coeur Anonim – Clausula Hans Leo Hassler (1564–1612) – Junckfraw dein schön Gstalt Petrus de Drusina (1560–1611) – Praeambulum Anonim – Omnes gente plaudit Hans Leo Hassler – Mein Gmüth ist mir verwirret Anonim – Ein Pollnisch
II Thomas Morley (1557–1602) – My bonny lasse shee smyleth Anonim – Paduana Valentin Haussmann (1565–1614) – O süss Lieb, wie hast du so umbgeben Anonim – Alia phantasia Toni Tertii Anonim – Ardant Jacob Regnart – Se nott’e giorni Hans Leo Hassler – Chiara e lucent stella Anonim – Tantz
III Orlando di Lasso – Petit folle Orazio Vecchi (1550–1605) – Il cor che mi rubasti Anonim – Ein feiner Polnischer Tantz Valentin Haussmann – Mein Hertze, was ligt dir an für Schmertze Anonim – Chorea Hans Leo Hassler – Zu dir steht all mein Sinn
Francuscy małżonkowie Antoine i Olga porzucają miejskie życie i osiedlają się w odległej galicyjskiej wiosce, by prowadzić ekologiczne gospodarstwo i odnawiać opuszczone domy, lecz ich obecność natychmiast wzbudza wrogość dwóch miejscowych braci, dla których sprzedaż ziemi pod farmę wiatrową jest jedyną realną szansą wyrwania się z biedy. Narastający spór o przyszłość wsi, podsycany klasowym resentymentem, ksenofobią i nieufnością wobec uprzywilejowanych „obcych”, przeradza się w spiralę przemocy, która na zawsze odmieni życie całej społeczności.
Rodrigo Sorogoyen buduje gęsty, stopniowo eskalujący thriller psychologiczny, w którym hipnotyczne zdjęcia galicyjskich krajobrazów i dialogowe konfrontacje odsłaniają ukryte hierarchie władzy w zamkniętej, nieprzyjaznej wobec przybyszy wiosce.
Po filmie odbędzie się dyskusja z zaproszonymi gośćmi.
Czas trwania: 137 min Wiek widza: 16+
Od organizatorów
Widownia w Sali Kominkowej Centrum Myśli Jana Pawła II liczy 80 miejsc siedzących. Zachęcamy do wcześniejszego zajmowania miejsc.
Treści wrażliwe
Film zawiera sceny i treści związane z przemocą, konfliktem rodzinnym i śmiercią. Używany jest wulgarny język. Sceny z użyciem broni, głośnymi dźwiękami i krzykiem.
Recenzje
Ważniejszy już jest konflikt natury klasowej czy kulturowej: starcie miejskich inteligentów z „ludem”, […] kosmopolitów i prowincjuszy. Jest to konflikt uniwersalny, obecny także w naszym kraju: akcja „Bestii” mogłaby zresztą spokojnie rozgrywać się w Polsce. Paweł Mossakowski, Kultura Liberalna
„Bestie” to film o konflikcie między tymi, którzy przeprowadzają się na wieś, a tymi, którzy chcą ją opuścić. Fakt, że filmowi udaje się przedstawić obie strony tak przekonująco, jak to tylko możliwe, jest równie sprytny, co wstrząsający. Podczas gdy w pierwszej, zdominowanej przez mężczyzn, połowie filmu, sceny znęcania się w ciemnym pubie stają się symbolem toksycznej męskości, druga połowa oferuje łagodniejszy, kobiecy, niemal religijny język wizualny. Marie-Luise Goldmann, Onet
Twórcy
Reżyseria: Rodrigo Sorogoyen Scenariusz: Isabel Peña, Rodrigo Sorogoyen Zdjęcia: Alejandro de Pablo Montaż: Alberto del Campo Muzyka: Olivier Arson Producent: Ibon Cormenzana, Jérôme Vidal
Tytuł oryginału: As Bestas Gatunek: dramat, thriller Rok produkcji: 2022 Produkcja: Francja, Hiszpania Język: hiszpański Napisy: polskie
Główna obsada: Marina Foïs Denis Ménochet Luis Zahera Diego Anido
Nagrody
Nagrody Goya (2023) – najlepszy film, najlepsza reżyseria, najlepszy scenariusz oryginalny, najlepszy aktor, najlepszy aktor drugoplanowy, najlepsze zdjęcia, najlepsza muzyka, najlepsze kostiumy, najlepszy dźwięk
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián (2022) – Nagroda publiczności (najlepszy europejski film)
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Chicago (2022) – Srebrny Hugo (obsada aktorska)
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Tokio (2022) – najlepszy film, najlepszy reżyser, najlepszy aktor (Denis Ménochet)
„Okruszku” to taneczny spektakl interaktywny dla rodzin z dziećmi od 6 do 15 miesiąca życia (dzieci jeszcze niechodzące).
Projekt spektaklu jest zbudowany wokół tematu karmienia – zarówno dosłownego (mleko, jedzenie), jak i metafizycznego (pożywek bliskości).
Lata codziennej, wielogodzinnej opieki związanej z karmieniem są integralną częścią życia rodzin z dziećmi. Chociaż jej przejawy są bardzo zróżnicowane, opieka jest znaczącym elementem polityki rodzinnej. Co, jak i z kim jemy ma znaczenie kulturowe i polityczne.
W lekkiej i przystępnej formie spektakl będzie krytycznie badać znaczenie jedzenia i odżywiania – jednego z fundamentów naszego dobrego samopoczucia – często związanego z niewidzialną pracą opiekuńczą kobiet i osób opiekujących się.
Ten taneczny spektakl dedykowany jest rodzinom z dziećmi od 6 do 15 miesiąca życia. Rodziny będą zaproszone w przestrzeń gry w trakcie trwania całego wydarzenia, mogąc się swobodnie poruszać, eksplorować tworzony krajobraz sceniczny i podążać za ruchem – wykonawców, obiektów i światła – we własnym tempie i na swój sposób.
Premiera: 29 marca 2026 roku, Festiwal Rodzinne Nowe Epifanie Wiek widza: 6-15 miesięcy (jeszcze niechodzące) z bliskimi dorosłymi Czas trwania: ok. 50 min (bez przerwy)
Ważne wskazówki dla widzów
Przed decyzją o udziale w wydarzeniu prosimy rodziców i opiekunów o uwzględnienie momentu rozwojowego, w którym jest dziecko oraz górnego limitu wiekowego – wrażliwość na te aspekty podyktowana jest troską o bezpieczeństwo wszystkich osób uczestniczących w formacie spektaklu interaktywnego. W spektaklu dochodzi do interakcji aktorów z publicznością, a widzowie, którzy są obecni na scenie mogą wchodzić w interakcję z obiektami. Przed wejściem w przestrzeń spektaklu należy zdjąć obuwie.
Uczestnictwo w wydarzeniu jest jednoznaczne z udzieleniem zgody na rejestrowanie i wykorzystanie wizerunku swojego oraz dziecka w celach promocyjnych.
Twórcy
Choreografia: Hanna Bylka-Kanecka Kreacja i wykonanie: Dana Chmielewska, Hanna Bylka-Kanecka Muzyka na żywo: Mateusz Kurek Scenografia i kostiumy: Angelina Jankowska-Janiak Reżyseria światła: Ewa Garniec Konsultacje: Katharina Schrott, Yoko Yagihara Produkcja: Fundacja Performat Eksploatacja: Performat Production – Karolina Wycisk Koprodukcja: Teatr Toihaus w Salzburgu Partner wiodący: Festiwal Rodzinne Nowe Epifanie Pozostali partnerzy: Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu, Valmiera Theater Festival
Czy sztuka performatywna może wpłynąć na świadomość ekologiczną odbiorców? Zapraszamy do wysłuchania kolejnego, trzeciego już specjalnego odcinka podcastu z cyklu „Słuchając drogi” poświęconego 17. edycji Festiwalu Nowe Epifanie. Do rozmowy zatytułowanej „Jesteśmy częścią ekosystemu” Zuzanna Olbinska zaprosiła gościnie, które współpracują przy spektaklach choreograficznych prezentowanych na Festiwal. Zuzanna Berendt jest dramaturżką spektaklu „shirtshow” w choreografii Agaty Siniarskiej i Ilji Subkoff, a Karolina Wycisk – szefową Fundacji Performat produkującej spektakl „Okruszku” w choreografii Hanny Bylki-Kaneckiej.
Spektakl „shirtshow” jest dla widzów dorosłych, „Okruszku” z kolei dla widzów kilkumiesięcznych, więc na pierwszy rzut mogłoby się wydawać, że poza aspektem choreograficznym te spektakle niewiele łączy. Istnieje jednak powiązanie na innej, znacznie głębszej płaszczyźnie. Wraz z zaproszonymi gościniami zastanawiamy się między innymi nad tym, czy sztuka może pomóc w uratowaniu planety i relacji międzyludzkich. Jak hasła na koszulkach, które na siebie zakładamy, świadomie lub nie, mogą krzywdzić innych i być silnym zarzewiem konfliktu? Czym jest relacja z jedzeniem i dlaczego powinniśmy uczyć się jej od najmłodszych lat? Oba te spektakle poruszają nie tylko bardzo ważną kwestię budowania szacunku do naszego otoczenia, ale także do siebie nawzajem — w kontekście międzypokoleniowej polityki ekologicznej.
Zapraszamy do wysłuchania trzeciego specjalnego odcinka podcastu z cyklu „Słuchając drogi” poświęconego 17. edycji Festiwalu Nowe Epifanie.
Rozmawiają
Zuzanna Berendt – badaczka teatru i sztuk performatywnych, redaktorka, pisze o teatrze i choreografii. Niedawno obroniła pracę doktorską poświęconą myśli ekologicznej we współczesnym teatrze i choreografii i rozpoczęła pracę w projekcie NCN poświęconym badaniu kształtowania się sceny tańca w Polsce w latach 1945–1989. Pracuje jako niezależna kuratorka i współtwórczyni procesów artystyczno-badawczych, jest towarzyszką praktyki artystycznej choreografki Agaty Siniarskiej. Jako krytyczka teatralna współpracuje między innymi z „Didaskaliami”, „Dwutygodnikiem” i portalem teatralny.pl.
Karolina Wycisk – niezależna producentka kreatywna, menadżerka artystyczna. Project managerka działań artystycznych na skalę krajową i międzynarodową. Współpracowała m.in. z Narodowym Instytutem Muzyki i Tańca (główna producentka Polskiej Platformy Tańca, 2017–2019), Instytutem Teatralnym, Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk. Jest dwukrotną stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2015, 2020). Od dziesięciu lat jest szefową Fundacji Performat, która w 2021 roku została operatorem ogólnopolskiego programu-sieci Roztańczone Rodziny. W jego ramach rozwija — wraz z Hanną Bylką-Kanecką — międzysektorową sieć instytucji i organizacji zaangażowanych w tworzenie eksperymentalnej sceny dla tańca dla rodzin w Polsce. Jako freelancerka, prowadzi firmę performat production – in movement management, w ramach której współpracuje z artystkami tańca i choreografii. Do 2024 roku była producentką kreatywną kolektywu Holobiont, którego projekty wielopokoleniowe promowała na scenie polskiej i europejskiej. Od 2023 roku jest w teamie kuratorsko-producenckim programu Przestrzeni Sztuki – Taniec w Instytucie Kultury Miejskiej w Gdańsku. Jedna z inicjatorek Sieci Producenckiej, która działa na rzecz poprawy statusu zawodowego osób producenckich pracujących w polu sztuk performatywnych. Teksty krytyczne dotyczące choreografii publikowała m.in. w Gazecie Teatralnej „Didaskalia” oraz na portalu taniecPolska.pl. Wolny czas spędza na górskich szlakach. Prywatnie mama Helenki.
Zuzanna Olbinska – absolwentka Wiedzy o teatrze w Akademii Teatralnej w Warszawie. Na co dzień związana z branżą filmową, pracując głównie jako researcherka scenariuszowa, a także często na etapie powstawania scenariusza i produkcyjnym. Dotychczas pracowała między innymi przy takich projektach jak „Wielka Woda” (reż. Jan Holoubek, scenariusz Kasper Bajon), „Projekt UFO” (reżyseria i scenariusz Kasper Bajon), „Heweliusz” (reż. Jan Holoubek, scenariusz Kasper Bajon).
MOST to praktyka bycia ze sobą i uczenia się, że razem można więcej. Szczególnie w czasach kryzysu klimatycznego. Zapraszamy do wysłuchania specjalnego odcinka podcastu z cyklu „Słuchając drogi” poświęconego 17. edycji Festiwalu Nowe Epifanie organizowanej w 2026 roku przez Centrum Myśli Jana Pawła II. W rozmowie zatytułowanej „Blisko natury w dużym mieście” Zuzanna Olbinska rozmawia z dr Agnieszką Chołuj i dr Joanną Erbel – związanymi ze Spółdzielczą farmą MOST w Warszawie, czyli z miejscem położonym przy Moście Siekierkowskim w środku tętniącego miasta, którego założeniem jest wspólnota ludzko-przyrodnicza.
Rozmówczynie Zuzanny Olbinskiej wprowadzają nas w tajniki spółdzielni, ale także w to, kto może nawiązać relację z przyrodą i czy trzeba mieć jakieś specjalne uwarunkowania? Jak wygląda praca z ekosystemem w wielkim mieście? Jaka jest pogoda marzeń dla członków farmy? W jaki sposób zwierzęta mogą nam pomóc w ratowaniu planety? Dlaczego Warszawa jest miejscem przepszczelonym? I dlaczego tak ważne jest, żeby nigdy nie zatracić w sobie swojego wewnętrznego dziecka?
Zapraszamy do wysłuchania pierwszego specjalnego odcinka podcastu z cyklu „Słuchając drogi” poświęconego 17. edycji Festiwalu Nowe Epifanie.
Rozmowa podzielona jest na dwie części. Druga dostepna TUTAJ.
Rozmawiają
dr Agnieszka Chołuj – absolwentka biologii o specjalizacji biologia środowiskowa , pracę doktorska obroniła w Zakładzie Ekologii. Przez 10 lat kierowała BioCentrum Edukacji Naukowej, gdzie tworzyła scenariusze praktycznych zajęć warsztatowych, prowadziła zajęcia dla dzieci i młodzieży jak również kursy doszkalające dla nauczycieli biologii. Była również odpowiedzialna za komunikację naukową w biologicznych instytutach badawczych. Obecnie edukatorka w Ogrodzie Botanicznym UW. Absolwentka kursów: „Projektowanie ogrodów ekologicznych” oraz „Edukator na Rzecz Bioróżnorodności” i kursu „Projektowanie w permakulturze”. Od 2022 jest zaangażowana w tworzenie Spółdzielczej Farmy MOST na warszawskich Siekierkach, gdzie pełni rolę Przedstawicielki Osoby Przyrodniczej oraz ogrodniczki. Jest gorącą zwolenniczką traktowania ogrodu jako ekosystemu, którego wartość zwiększa się wraz z rosnącą bioróżnorodnością. Obecnie w fundacji WWF Polska, gdzie jest odpowiedzialna za działania edukacyjne i mobilizacyjne społeczność do ochrony przyrody.
dr Joanna Erbel – socjolożka, ekspertka do spraw mieszkaniowych i budowania miejskiej odporności. Dyrektorka ds. protopii CoopTech Hub, członkini Zarządu PLZ Spółdzielni. Przewodnicząca Rady Nadzorczej Spółdzielni MOST. Autorka książek Poza własnością. W stronę udanej polityki mieszkaniowej (2020) oraz Wychylone w przyszłość. Jak zmienić świat na lepsze (2022) oraz powieści foresightowej – Jak Henryk zdobył władzę (2023). Współzałożycielka Koalicji Suwerenności Żywnościowej. Rolniczka i sadowniczka. Poza pracą zawodową opiekuje się swoim sadem i prowadzi rozmowy z lisami, roślinami oraz duchami miejsca. Odpoczywa, pisząc książki i zbierając zioła.
Spółdzielcza farma MOST prowadzi agroekologiczne uprawy, organizuje warsztaty, włącza się aktywnie w działania dotyczące dyskusji o przyszłości miast. Traktuje miejskie rolnictwo jako nieodłączny element zrównoważonego miasta.
Zuzanna Olbinska – absolwentka Wiedzy o teatrze w Akademii Teatralnej w Warszawie. Na co dzień związana z branżą filmową, pracując głównie jako researcherka scenariuszowa, a także często na etapie powstawania scenariusza i produkcyjnym. Dotychczas pracowała między innymi przy takich projektach jak „Wielka Woda” (reż. Jan Holoubek, scenariusz Kasper Bajon), „Projekt UFO” (reżyseria i scenariusz Kasper Bajon), „Heweliusz” (reż. Jan Holoubek, scenariusz Kasper Bajon).
Spółdzielczych farm, takich jak MOST, jest coraz więcej. Spółdzielnie to nie tylko wizja przyszłości opartej na wzajemnym szacunku i równych prawach, ale to także praktykowanie rozwiązań dla lepszej Warszawy i świata. Jednym z takich rozwiązań mogą być działania pokazujące i uświadamiające, że „dzikie” miasto nie oznacza miasta nieporządnego, a pielęgnowanie miejskiej zieleni może w łatwy sposób stać się codzienną czynnością dla każdego mieszkańca.
W kontynuacji rozmowy „Blisko natury w dużym mieście” prowadząca Zuzanna Olbinska, dr Joanna Erbel i dr Agnieszką Chołuj ze Spółdzielczej farmy MOST w Warszawie skupiają się na potencjale Warszawy jako miejscu, które może stać się jeszcze bardziej zazielenione i w którym można nawiązać bliską relację z naturą, mimo intensywnego, miejskiego zgiełku. Joanna Erbel wraz z Agnieszką Chołuj nie pozostawiają wątpliwości, że wszelkie piękno jest w naszych oczach i nie wszystko musi być równo przycięte, żeby było wartościowe. Wręcz przeciwnie!
Zapraszamy do wysłuchania drugiego specjalnego odcinka podcastu z cyklu „Słuchając drogi” poświęconego 17. edycji Festiwalu Nowe Epifanie.
Rozmowa podzielona jest na dwie części. Pierwsza dostepna TUTAJ.
Rozmawiają
dr Agnieszka Chołuj – absolwentka biologii o specjalizacji biologia środowiskowa , pracę doktorska obroniła w Zakładzie Ekologii. Przez 10 lat kierowała BioCentrum Edukacji Naukowej, gdzie tworzyła scenariusze praktycznych zajęć warsztatowych, prowadziła zajęcia dla dzieci i młodzieży jak również kursy doszkalające dla nauczycieli biologii. Była również odpowiedzialna za komunikację naukową w biologicznych instytutach badawczych. Obecnie edukatorka w Ogrodzie Botanicznym UW. Absolwentka kursów: „Projektowanie ogrodów ekologicznych” oraz „Edukator na Rzecz Bioróżnorodności” i kursu „Projektowanie w permakulturze”. Od 2022 jest zaangażowana w tworzenie Spółdzielczej Farmy MOST na warszawskich Siekierkach, gdzie pełni rolę Przedstawicielki Osoby Przyrodniczej oraz ogrodniczki. Jest gorącą zwolenniczką traktowania ogrodu jako ekosystemu, którego wartość zwiększa się wraz z rosnącą bioróżnorodnością. Obecnie w fundacji WWF Polska, gdzie jest odpowiedzialna za działania edukacyjne i mobilizacyjne społeczność do ochrony przyrody.
dr Joanna Erbel – socjolożka, ekspertka do spraw mieszkaniowych i budowania miejskiej odporności. Dyrektorka ds. protopii CoopTech Hub, członkini Zarządu PLZ Spółdzielni. Przewodnicząca Rady Nadzorczej Spółdzielni MOST. Autorka książek Poza własnością. W stronę udanej polityki mieszkaniowej (2020) oraz Wychylone w przyszłość. Jak zmienić świat na lepsze (2022) oraz powieści foresightowej – Jak Henryk zdobył władzę (2023). Współzałożycielka Koalicji Suwerenności Żywnościowej. Rolniczka i sadowniczka. Poza pracą zawodową opiekuje się swoim sadem i prowadzi rozmowy z lisami, roślinami oraz duchami miejsca. Odpoczywa, pisząc książki i zbierając zioła.
Spółdzielcza farma MOST prowadzi agroekologiczne uprawy, organizuje warsztaty, włącza się aktywnie w działania dotyczące dyskusji o przyszłości miast. Traktuje miejskie rolnictwo jako nieodłączny element zrównoważonego miasta.
Zuzanna Olbinska – absolwentka Wiedzy o teatrze w Akademii Teatralnej w Warszawie. Na co dzień związana z branżą filmową, pracując głównie jako researcherka scenariuszowa, a także często na etapie powstawania scenariusza i produkcyjnym. Dotychczas pracowała między innymi przy takich projektach jak „Wielka Woda” (reż. Jan Holoubek, scenariusz Kasper Bajon), „Projekt UFO” (reżyseria i scenariusz Kasper Bajon), „Heweliusz” (reż. Jan Holoubek, scenariusz Kasper Bajon).
Osoby niepełnoletnie mogą uczestniczyć w zajęciach tylko pod opieką osoby dorosłej. Każdy z uczestników musi się zarejestrować.
Na farmie spotykamy się, by uczyć się jednej z najważniejszych umiejętności ogrodniczych – jak zbierać i przechowywać nasiona, tworząc własny, domowy bank genów. To praktyka, która wzmacnia naszą niezależność i daje poczucie bezpieczeństwa – w świecie, w którym globalne łańcuchy dostaw bywają kruche, a różnorodność odmian roślin jest zagrożona.
Banki nasion są jak kapsuły odporności: przechowują bogactwo gatunków i odmian, które w przyszłości mogą okazać się kluczowe, gdy zmieni się klimat, gleba czy nasze potrzeby żywieniowe. Dzięki nim zachowujemy różnorodność biologiczną, która jest fundamentem przetrwania całych ekosystemów – również miejskich.
Nasze warsztaty nazwaliśmy „Arką Nasion”, bo tak jak biblijna Arka Noego przenosiła życie przez potop ku przyszłości, tak tu tworzymy własne arki – papierowe torebki wypełnione nasionami, które przeprowadzą nas i kolejne pokolenia przez niepewne czasy. Każde nasiono to obietnica – nowe życie, które możemy w odpowiednim momencie uwolnić.
Warsztaty są otwarte dla wszystkich – niezależnie od doświadczenia. Wychodząc z farmy, zabierzecie ze sobą nie tylko własne nasiona, ale też wiedzę, jak podtrzymywać bioróżnorodność i dzielić się nią z innymi. Zajęcia potrwają 2,5 godziny. Warsztaty skierowane do rodzin i osób dorosłych.
Potrzebne będą papierowe torebki i markery – przygotujemy je dla was.
Prowadząca
dr Joanna Erbel – socjolożka, dyrektorka ds. protopii w CoopTech Hub, rolniczka. Przez lata zaangażowana w ruchy miejskie i spółdzielcze, dziś swoją wiedzę o budowaniu niezależności i wspólnoty przenosi na grunt dosłownie – prowadząc gospodarstwo „Pole na Wymokłe” oraz Spółdzielczą Farmę Most. Jako doktorka socjologii i praktykująca farmerka łączy perspektywę systemową z codzienną pracą z ziemią. W trakcie warsztatów uczy, jak poprzez zbieranie i przechowywanie nasion możemy stać się strażnikami bioróżnorodności, przyszłych plonów i naszego dziedzictwa.
Czytanie inscenizowane Teatru Lalka na podstawie książki „Dziewczynka z parku” Barbary Kosmowskiej w reż. Kingi Pazik
Cykl skierowany jest do dzieci z klas 0–3 szkoły podstawowej. Wydarzenie bezpłatne, wolne miejsca zostały na g. 18:00 Obowiązują zapisy pod adresem: rezerwacje@teatrlalka.pl
„Dziewczynka z parku” to poruszająca opowieść o stracie, tęsknocie i pamięci. Nadchodząca zima będzie dla Andzi zupełnie inna niż wszystkie poprzednie – pół roku wcześniej zmarł jej tata. Dziewczynka próbuje odnaleźć radość w codziennych drobiazgach, jednak cały czas brakuje jej wspólnych wypraw do parku, gdzie tata, zapalony ornitolog, uczył ją dostrzegać piękno przyrody. Historia Andzi pokazuje, jak trudne jest pogodzenie się z cierpieniem, ale także jak ważna jest pamięć o bliskich i wsparcie przyjaciół.
Czytanie odbywa się w ramach cyklu „Trudne sprawy, dobre rozmowy” Teatru Lalka we współpracy z Festiwalem Rodzinne Nowe Epifanie. Cykl powstał pod kuratorską opieką Uli Kijak, którego celem jest podejmowanie ważnych tematów i rozmowa o nich z najmłodszymi widzami. Czytanie wyreżyseruje wyłoniona w ramach naboru dla młodych reżyserów i reżyserek Kinga Pazik – studentka II roku reżyserii w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, Filii w Białymstoku.
Opieka kuratorska: Ula Kijak, opieka dramaturgiczna Martyna Lechman Na scenie wystąpią Aktorzy Teatru Lalka: Nikola Czernecka, Beata Duda-Perzyna, Jakub Tofil
Po czytaniu zaprosimy widzów do wspólnej rozmowy, aby w bezpiecznej atmosferze podzielić się swoimi refleksjami i doświadczeniami. To spotkanie będzie okazją, by przekonać się, że teatr może być miejscem, w którym najtrudniejsze tematy stają się początkiem ważnego dialogu.
Kinga Pazik – studentka reżyserii teatru lalek w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie Filii w Białymstoku. Pasjonatka teatru, który burczy w brzuchu i mrowi pod nosem, czasem łaskocze, albo przyprawia o gęsią skórkę. Czytaniem „Dziewczynki z parku” autorstwa Barbary Kosmowskiej debiutuje w teatrze dla młodszego widza (i w teatrze w ogóle!).
Festiwal Rodzinne Nowe Epifanie dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
Osoby niepełnoletnie mogą uczestniczyć w zajęciach tylko pod opieką osoby dorosłej. Każdy z uczestników musi się zarejestrować.
Zimne wieczory i poranki, szarugi i zawieruchy, no cóż taki „mamy klimat” i taka jest kolej rzeczy. Czy ta zima będzie mroźna czy też mglista i pochmurna? Jedno jest pewne! Potrzebujemy czegoś, co rozgrzeje nas do czerwoności i doda mocy. To coś jest darem ziemi, która daje kwiaty pszczołom, a nam owoce. Co jeszcze? Podziemne korzenie pełne tajemnych substancji: izotiocyjanion allilu, lizozym, kwercytyna, a do tego jeszcze liście. Mikstura niegdyś zapomniana wraca do łask, bo roślinne fabryki pod rękę z dobrymi fermentami znowu wzbudzają zaufanie i przekazują nam moc natury. Na warsztatach własnoręcznie nastawimy oxymel, zwany również ognistym cydrem. Ziemia Farmy MOST podzieli się z nami tegorocznym plonem i każdy z nas będzie miał okazję stworzyć autorski skład wiedziony intuicją i smakiem. Wzywamy do przybycia! Przyroda – nasza pełnoprawna – partnerka czeka na Was.
Warsztaty są otwarte dla wszystkich – niezależnie od doświadczenia. Potrwają 2 godziny. Warsztaty skierowane do rodzin i osób dorosłych.
Potrzebne będą wygodne i ciepłe ubrania, pozostałe materiały zapewnią organizatorzy.
Prowadząca
dr Agnieszka Chołuj – doktor nauk biologicznych i pasjonatka przyrody, która zaprasza do głębokiego, pełnego szacunku kontaktu ze światem natury. Wiedzę zdobytą na Wydziale Biologii UW wykorzystuje na co dzień jako edukatorka w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Warszawskiego oraz ogrodniczka w Farmie Społecznej MOST. Jako absolwentka Kursu Edukatorów dla Bioróżnorodności, specjalizuje się w tworzeniu warsztatów, które łączą rzetelną wiedzę z autentycznym doświadczeniem przyrody. W swojej pracy uczy postrzegania natury – nawet tej miejskiej – jako złożonego ekosystemu, którego mądrość i siłę możemy odkrywać na każdym kroku.
Osoby niepełnoletnie mogą uczestniczyć w zajęciach tylko pod opieką osoby dorosłej. Każdy z uczestników musi się zarejestrować.
Wierzymy, że warto poznawać zasady, które panują na ziemi, i mądrze z nią współpracować. Podczas spotkania wspólnie założymy trwałą, zewnętrzną grządkę z grzybami (pierścieniak uprawny) – stworzymy żywy, samowystarczalny system, będący aktem twórczej opieki, który będzie karmił nas i ziemię przez lata. Zamiast siłowej dominacji, proponujemy partnerstwo. Na warsztatach odkryjemy fascynujący świat mycelium – podziemnej sieci życia, która jest kluczem do zdrowia gleby. To czysta permakultura w działaniu, pokazująca, jak minimalna, ale świadoma interwencja prowadzi do obfitości. Każdy uczestnik wyjdzie nie tylko z praktyczną wiedzą i własną próbką grzybni do rozpoczęcia przygody w domu, ale też, mamy nadzieję, z nową „epifanią” – głębszym zrozumieniem naszej roli jako mądrych opiekunów Ziemi.
Warsztaty są otwarte dla wszystkich – niezależnie od doświadczenia. Zajęcia potrwają 2 godziny. Warsztaty skierowane do rodzin i osób dorosłych.
Prosimy o wzięcie ze sobą rękawic ogrodniczych, zalecamy wygodne obuwie i ciepły strój, który można pobrudzić.
Prowadzący
Maciej Wereszczyński – ekspert w dziedzinie ochrony środowiska, koncentrujący się na innowacjach w sektorach rolnictwa i leśnictwa. Jako Senior Associate w European Climate Foundation rozwija strategie dotyczące zrównoważonego użytkowania gruntów, wspierając zdrowie gleby i bioróżnorodność. Absolwent Mgr Ekonomii Miedzynarodowej o specjalizacji ekologicznej oraz Mgr zw zakresie Ochrony ochrony środowiska. Wiedzę praktyczną w tym zakresie ugruntował, kończąc studia podyplomowe z Rolnictwa na SGGW oraz przez zaangażowanie w Spółdzielczą Farmę MOST. Łącząc strategiczne doświadczenie z głęboką wiedzą o ekosystemach, specjalizuje się we wdrażaniu nowatorskich, naturalnych rozwiązań, takich jak mycelium, w celu regeneracji ekosystemów.
Czytanie inscenizowane Teatru Lalka na podstawie książki „Urodziny” Joanny Jagiełło w reż. Julii Fidelus
Cykl skierowany jest do dzieci z klas 0–3 szkoły podstawowej. Wydarzenie bezpłatne, wolne miejsca zostały na g. 18:00 Obowiązują zapisy pod adresem: rezerwacje@teatrlalka.pl
Czytanie na podstawie książki „Urodziny” Joanny Jagiełło porusza tematy przyjaźni, wykluczenia i radzenia sobie z emocjami w grupie rówieśniczej. Historia zaczyna się od Majki, która na swoje urodziny zaprosiła prawie całą klasę – z premedytacją pominęła jednak Jessikę, Grubego i Morusa. Każde z pominiętych dzieci próbuje sobie z tym poradzić na swój sposób. Czy uda im się znów poczuć akceptację i odnaleźć swoje miejsce w klasie? „Urodziny” to tekst, który z empatią i uważnością pokazuje świat młodzieży, ich emocje, potrzeby i sposób widzenia dorosłości.
Czytanie odbywa się w ramach cyklu „Trudne sprawy, dobre rozmowy” Teatru Lalka we współpracy z Festiwalem Rodzinne Nowe Epifanie. Cykl powstał pod kuratorską opieką Uli Kijak, którego celem jest podejmowanie ważnych tematów i rozmowa o nich z najmłodszymi widzami. Czytanie wyreżyseruje wyłoniona w ramach naboru dla młodych reżyserów i reżyserek Julia Fidelus – studentka Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, Filii w Białymstoku, a wystąpią w nim aktorzy Teatru Lalka.
Opieka kuratorska: Ula Kijak, opieka dramaturgiczna Martyna Lechman Na scenie wystąpią Aktorzy Teatru Lalka: Mirosława Płońska-Bartsch, Roman Holc, Wojciech Słupiński
Po czytaniu zaprosimy widzów do wspólnej rozmowy, aby w bezpiecznej atmosferze podzielić się swoimi refleksjami i doświadczeniami. To spotkanie będzie okazją, by przekonać się, że teatr może być miejscem, w którym najtrudniejsze tematy stają się początkiem ważnego dialogu.
Julia Fidelus – studentka aktorstwa i reżyserii teatru lalek w Akademii Teatralnej w Warszawie Filii w Białymstoku. Studiowała również w Janáček Academy of Performing Arts w Brnie. Autorka i wykonawczyni nagradzanego monodramu 20 DEN na podstawie „Bezmatka” Miry Marcinów, prezentowanego na wielu festiwalach krajowych i międzynarodowych. Współautorka spektaklu „Wielkie myśli małej głowy”. Występowała m.in. na festiwalach Theatre World Brno, SETKANI/ENCOUNTER, ANIMO, LALKANIELALKA, Lalkateżczłowiek oraz Toruńskich Spotkaniach Teatru Jednego Aktora. Śpiewa białym głosem, gra na fortepianie i flecie poprzecznym. Lalkarka.
Festiwal Rodzinne Nowe Epifanie dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
Taneczno-sensoryczne spotkanie dla rodzin z dziećmi od 6 do 15 miesiąca życia, które jeszcze nie chodzą
Zapisy do 13 listopada pod adresem: festiwal@noweepifanie.pl Limit wszystkich uczestników – małych i dużych: 16 osób Czas trwania: 30 minut
Taneczno-sensoryczne spotkanie wg koncepcji Hanny Bylki-Kaneckiej adresowane jest do rodzin z dziećmi od 6 do 15 miesiąca życia, które jeszcze nie chodzą. Artystka pyta: „Jak wygląda nasz układ pokarmowy? Z czego powstał? Jakie ma funkcje i zakamarki? Jak jego poznanie może wspierać nasz codzienny ruch? Zapraszamy na taneczno-sensoryczne spotkanie wokół tematu jedzenia”. Przy dźwiękach muzyki na żywo doświadczymy jakości związanych z przyjmowaniem i trawieniem pokarmów. Zanurzymy się w świat fizjologicznych niesamowitości i zatańczymy jak na wystawnym balu!
Zachęcamy do przyjścia w stroju niekrępującym ruchów. Do sali wchodzimy bez butów.
Twórcy
Hanna Bylka-Kanecka – choreografka, kuratorka, mama. Od 2018 roku opiekunka merytoryczna programu Roztańczone Rodziny (Fundacja Performat). Inicjatorka i współzałożycielka kolektywu Holobiont (2016–2024), którego prace pokazywane były w całej Polsce, na najważniejszych przeglądach i imprezach sztuk performatywnych dla dzieci, oraz za granicą. Jako twórczyni niezależna autorka solo „Somatulki” (2024) i spektaklu dla rodzin o porodzie „U-rodziny” (2025). Projektowo blisko współpracuje z poznańskim Centrum Sztuki Dziecka, gdzie między innymi współkuratorowała wraz z Joanną Żygowską „Forum o współczesnym tańcu i choreografii dla młodej widowni”. Od 2022 roku członkini zarządu Young Dance Network – a global network for exchange, działającej pod parasolem ASSITEJ International, gdzie wolontariacko pracuje na rzecz rozpowszechniania i wzmacniania tańca i choreografii dla młodej widowni, postrzegając je jako narzędzia społecznej zmiany. Publikowała między innymi w „Kulturze Współczesnej” i „Didaskaliach”. W pracy twórczej i badawczej interesują ją punkty styku psychoanalizy, praktyk somatycznych, posthumanizmu i badań nad dzieciństwem. Największą artystyczną inspirację czerpie z cielesnej obserwacji różnych kolorytów własnego macierzyństwa. www.hannabylkakanecka.com
Mateusz Kurek – studiował w klasie tuby Alessandro Fossiego w Konserwatorium im. Claudio Monteverdiego w Bolzano we Włoszech, ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu. Pełni funkcję kierownika artystycznego Międzynarodowego Sympozjum Tubistów i Eufonistów, którego jest pomysłodawcą. Od 2013 roku pracuje w Orkiestrze Reprezentacyjnej Sił Powietrznych w Poznaniu, z którą koncertuje w kraju i zagranicą. Prowadzi ożywioną działalność pedagogiczną oraz artystyczną, występując na festiwalach muzycznych i naukowych. Prowadzi klasę tuby i eufonium na Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego oraz uczy w Zespole Szkół Muzycznych w Poznaniu. Laureat wielu konkursów międzynarodowych i ogólnopolskich.
Galeria
Fot. Maciej ZakrzewskiFot. Maciej ZakrzewskiFot. Maciej Zakrzewski
Festiwal Rodzinne Nowe Epifanie dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury
Praca „kiss” jest wariacją Daniela Kotowskiego na temat hasła 17. edycji Festiwalu „Czyńcie sobie Ziemię poddaną”. To opowieść o pocałunku jako geście, który potrafi opowiadać. Interesuje mnie, czy pocałunek może mówić. Czy może być jednocześnie opowieścią i działaniem ust, słowem i ustami? Pocałunek jako komunikat, który niesie w sobie historię, napięcie, hierarchię, zgodę i przemoc.
Pocałunek jest momentem zawieszenia pomiędzy wchłonięciem a oddaniem, pomiędzy zachwytem a zagrożeniem. To akt, w którym można doświadczyć zarówno bliskości, jak i unicestwienia. Interesuje mnie, jak w tym prostym geście ujawniają się mechanizmy władzy, pragnienia, dominacji, ale też czułości i współistnienia.
Projekt „kiss” koncentruje się na relacji między cielesnością a opowieścią, na tym, jak ciało staje się narratorem. Chcę przyjrzeć się pocałunkowi nie jako romantycznemu symbolowi, lecz jako przestrzeni, w której spotykają się przeciwieństwa: brutalność i delikatność, zachwyt i przemoc, cisza i opowieść.
W centrum zainteresowania znajduje się moment, gdy pocałunek przestaje być tylko gestem miłości, a staje się narzędziem opowieści – gestem, który pamięta, który przenosi doświadczenie, który sam siebie opowiada.
Performans „kiss” ma charakter eksperymentalny. Jest procesem badawczym, a nie docelowym performansem. To otwarte pole poszukiwań, w którym testuję możliwości opowiadania poprzez gest, dotyk i cielesność.
Szukam przestrzeni, gdzie mogę pocałować, kogo pocałować, co pocałować? Szukam sposobów opowiadania w czasie pocałunku. Nie posługuję się mową, ale mogę migać. Eksperymentuję z tłumaczką, która może będzie opowiadać, a ja będę działać. Może opowieść wydarzy się pomiędzy nami. Chcę sprawdzić, jak działanie pocałunku może stać się czymś, może być formą tłumaczenia. Jak język migowy i pocałunek i głos mogą się przenikać, tworząc nowy sposób komunikacji. Jak opowieść może powstać z tego, co niewypowiedziane. / Daniel Kotowski
Od organizatorów
Widownia w Sali Kominkowej Centrum Myśli Jana Pawła II liczy 60 miejsc siedzących. Zachęcamy do wcześniejszego zajmowania miejsc.
Występują
Performer: Daniel Kotowski
Tłumaczenie jako część performansu: Weronika Szymańska-Gątarek
